1. Hareketli görüntü olarak tanımlanan (her tür hareketli görüntü olarak sinema);
   
2. bir mecra değil de bir medya olarak anlaşılan (film, video, holografi, dijital kod ve dahası);
   
3. analojik bir imge sunma gerekliliği bulunmayan (film ötesi olma hâli, animatiflik);
   
4. dünya tarafından içerilmeyen ama dünyalar içeren (gerçeklik teknolojileri; VR, AR, MR, XR);
   
5. etkileşimli (video oyunları, interaktif sinema);
   
6. hareketli ile hareketsiz görüntü arasında mekik dokuyan (GIF, fotofilm);
   
7. gündelik hayata sinen (vlog, vine, edit);
   
8. dil ötesi bir iletişim sağlayan (reel, kinetik emoji);
   
9. kodlanabilen (jeneratif sinema);
   
10. sinema salonundan çıkmış (ev sineması, “hücresel sinema”);
    
11. müzikle hemhâl (video klip ya da müzik klibi);
    
12. plastik sanatlarla iç içe (kinetik heykel, video yerleştirme);
    
13. sahne sanatlarıyla eklemli (sinedans, performatif sinema);
    
14. özdüşünümsel (desktop documentary, video essay);
    
15. canlı ve eşzamanlı (streaming, televizyon);
    
16. çağdaş sanat alanlarında yer bulan (“sanatçı filmleri”);
    
17. üç boyutlu ve dördüncü boyut olarak zamanı göreli kılan (genişletilmiş sinema);
    
18. birden çok zaman hattından oluşan (bindirmeli film);
    
19. kolektif olarak üretilip tüketilen (Kinet, YouTube ve remiks film);
    
20. anti-anlatısal (bir ilkörnek olarak Under the Skin);
    
21. yapay zekâ destekli (Gen-3 Alpha, Sora);
    
22. uzundan ziyade orta ya da kısa metraj (“mikro sinema”);
    
23. eğitimsel (tutorial, savaş simülasyonu);
    
24. beş duyuya da hitap eden (omnisensorial sinema);
    
25. arşivden ayırt edilemez (buluntusal);
    
26. sürekli temellük edilen (supercut, hypercut);
    
27. etkileşimi izlenceye dönüştüren (machinima);
    
28. bir eşya gibi duyumsanan (furniture film, ekran koruyucu);
    
29. ölü zamanlarla bezeli (slow cinema);
    
30. savaşa odaklı (“operasyon görüntüleri”);
    
31. hareketin biçimi olan değil hareketten biçim türeten (Stefano Miraglia’nın sineması);
    
32. küresel erime sahip anlatılar oluşturan (Olivier Assayas’ın filmleri, özellikle de Demonlover ve Boarding Gate);
    
33. sesi bütünleyici/tamamlayıcı olan (visualizer);
    
34. hareketin ve hareketsizliğin uçlarında (Jean-François Lyotard’ın “asinema”sı);
    
35. sanatları sentezleyen (Gesamtkunstwerk olarak film, Hans-Jürgen Syberberg’in sineması);
    
36. eylemleri dünyaya yayan (Fast and Furious serisinin filmleri başta olmak üzere tüm kıtalar arası aksiyon filmleri);
    
37. belgeseli dünyanın sınırlarıyla eşleyen (şehir senfonisinin devamı olarak dünya senfonisi, Godfrey Reggio’nun ve Ron Fricke’nin sinemaları);
    
38. gerçek zamanlı işlemeye [real-time processing] dayanan (Ed Tannenbaum’un sineması ve benzerleri);
    
39. insansız mekânlarla kaplı (antroposenik sinema, “liminal film”);
    
40. birkaç kareden oluşan (Ken Jacobs’ın eternalism’i);
    
41. sesin başatlığı üstünden tanımlanan (“ses-film”, ASMR videoları);
    
42. neo-feminist (siberfeminist sinema);
    
43. bilgisayar uzantılarıyla yapılan (Petra Cortright’ın webcam filmciliği);
    
44. reklam dolayımlı (Miu Miu Women’s Tales, “reklam filmi”);
    
45. manzaraları ön plana çıkartan (landscape cinema);
    
46. bedenleri manzaralara çeviren (Philippe Grandrieux’nün sineması);
    
47. şizofrenik zihinleri yansıtan (bir anime alt-türü olarak denpa, mesela Neon Genesis Evangelion ve Serial Experiments Lain);
    
48. döngülerle örülü (loop filmleri, örneğin Triangle ve Source Code);
    
49. requel ve prequel üretici (Scream 5 ve Final Destination 5);
    
50. zaman bloklarından oluşan (Russian Ark ve Victoria);
    
51. kediden geçilmeyen (“kedi videosu”);
    
52. görsel-işitsel olarak hermenötik/analitik (essay film);
    
53. mobil (akıllı telefon, tablet ve laptop sineması);
    
54. küçük ekran için tasarlanan (“mini sinema”);
    
55. ilksel film yapım şekillerini imleyen/mimikleyen (“neo-primitif sinema”, TikTok);
    
56. gözetleme üstünden şekillenen (“güvenlik kamerası filmi”, örneğin Prison Images ve Counter-Music);
    
57. rüyayı bitimsizleştiren (Inception ve Inland Empire);
    
58. medyatik bağlamda arkeolojik (Harun Farocki’nin külliyatı);
    
59. dosdoğru teorik (“teori-film”, Sara Cwynar’ın ve Hito Steyerl’ın sinemaları);
    
60. habercilik ile belgesel filmciliği kaynaştıran (The New York Times: Op-Docs);
    
61. bulgu/delil üretici (Forensic Architecture’ın işlemsel/uydu bazlı saha pratiği);
    
62. çok ekranlı (dikey ve/veya yatay bölünmüş ekran, YouTube Shorts);
    
63. film dışı mecralardan uyarlama (Doom, Ghost World ve Zola);
    
64. kıtalar arası uyarlamalara sahne olan (The Ring ve Animatrix);
    
65. intra-interaktif (video oyunlarındaki cinematic’ler, özellikle de Metal Gear serisindekiler);
    
66. müzeyi işlemselleştiren (“sanal müze”);
    
67. internet sitelerinde deneyimlenen (interaktif web sitesi);
    
68. savaş makinesi olarak kullanılan ve geliştirilen (Paul Virilio’nun War and Cinema’sındaki tezler ve bugüne yansımaları, örneğin uydu görüntüsü, radar ve benzerlerinin kullanımı);
    
69. bozulumsal (fotografik emülsiyon filmleri, Bill Morrison’ın ve Phil Solomon’un sinemaları);
    
70. prosedürel (Lev Manovich’in Little Movies’i ve türevleri);
    
71. makro-dizisel ve mikro-dizisel (Netflix dizisi, “mini seri”);
    
72. tersinen zaman imleriyle yapılanmış (Primer ve Tenet);
    
73. karma bir estetiği haiz (Southland Tales ve Gamer);
    
74. propagandist (Metahaven’ın ve The Otolith Group’un filmografileri);
    
75. devamlılık arz edecek şekilde kaydı tutulan (Letterboxd, IMDb);
    
76. post-politik (Zeitgeist ve türevleri);
    
77. komplo boğumlu (David Icke’ın belgeselleri);
    
78. üç boyut eklentili (3D sinema);
    
79. uydu ile internetin kavşağında konumlanan (Google Street View filmleri);
    
80. internet ikonografisiyle damgalı (Digital Devil Saga);
    
81. tüketimi manikçe gerçekleşen (her tür hareketli görüntüyü izleme hâli olarak “sinemani”);
    
82. albümlere görsel eşleniğini bahşeden (Beyoncé’nin Lemonade’i);
    
83. mimari yapıları model alan ve modelleyen (sırasıyla Heinz Emigholz’un ve Sabrina Ratté’nin sinemaları);
    
84. bitkisel canlılığı imgeleyen (sinebiyolojinin bir alt dalı olarak “sinebotanik”, Rose Lowder’ın sineması); 
    
85. hareketli görüntünün maddesini/zerresini görünür kılan (analog/dijital yapısal film);
    
86. dekolajla yani ekleme değil silmeyle iş gören (Denanimated ve Removed);
    
87. tekinsiz (Poppy’nin videoları ve John Bergeron’dan Android Music Videos);
    
88. oto-etnografik (Lého Galibert-Laîné’in ve Trịnh T. Minh-hà’nın sinemaları);
    
89. günlük tarzında yapılanan (geç dönem Jonas Mekas sineması, bilhassa da 365 Day Project);
    
90. hiper-pornografik (tube siteleri, yapay zekâ pornografisi ve stable diffusion);
    
91. lazer temelli (holografi);
    
92. insandışı görüler oluşturan (Frédérick Maheux’nün ve Eric Cloutier’nin sinemaları);
    
93. arşiv üstünden belgesel filmi siyasallaştıran ve eleştirel gazeteciliğe yakınsayan (YouTube belgeselleri, Adam Curtis’in sineması);
    
94. her tür imgeyi okunsal kılan (The Image Book);
    
95. hareketi çeken/kaydeden değil çizen/tarayan (dijital animasyon, özellikle de Jake Fried’ın sineması);
    
96. konser tasarımının bir parçası olan (Ryoji Ikeda’nın “bayt-film”leri);
    
97. göz aracılığıyla kulağı uyaran (“sinestezik sinema”, geç dönem Stan Brakhage filmleri);
    
98. hızlandırılarak deneyimlenen (izleme töleransındaki düşüşün ifadesi olarak “n-x sinema” ya da “hızlandırılmış izlence”);
    
99. tasarıma gömülü (akıllı telefonlardaki uygulama bazlı oyunlar, “kullanıcı deneyimi”);
    
100. neo-kuir (lubunyaları temsil etmektense lubunya temsillerinin altını oyan);
     
101. toplumsal duyarlılık üstünden deneyimi gerçekleşen (Girish Shambu’nun kuramsallaştırdığı hâliyle “yeni sinefili”);
     
102. konser kayıtlarından mülhem (“konser filmleri”, Oliver Assayas’ın Noise’u);
     
103. paralel evrenleri resmeden (isekai türünün evrenselliği);
     
104. post-gore (The Human Centipede ve A Serbian Film);
     
105. sonsuzca memleştirilen (American Psycho ve türevleri);
     
106. gerçekliği korkunçlaştıran (body horror’ın ötesi olarak rality horror; David Cronenberg’in Cosmopolis’i ve Maps to the Stars’ı);
     
107. araziye dair (Peter Bo Rappmund’un hidro-topolojik filmografisi);
     
108. pikselli (Cory Arcangel’ın “piksel-film”leri);
     
109. vibe-based (Mr. Tables ve diğer tüm anon filmciler);
     
110. sanal idoller, vtuber’lar ve vocaloid’lerle dolu (Hatsune Miku’ya adanmış bütün o filmler);
     
111. zihinsel ve fiziksel gevşemeyi sağlayan (akvaryum, şömine ve kumsal DVD’leri);
     
112. kendiliği konusu kılan (autofictional film, bilhassa da Laida Lertxundi’nin ve Sofia Bohdanowicz’in filmleri);
     
113. hayranlarca yapılan (fan film, fan fiction ve herkesin malumu fake trailer’lar);
     
114. kawaii (K-On!, Angel Beats! ve türevleri);
     
115. anti-komedik stand-up, şov ve skeçlerle kaynayan (Norm Macdonald’ın ve Eric André’nin komedi programları);
     
116. çok ama çok kötü (Tommy Wiseau’nun The Room’unun ötesinde: Neil Breen’in sinemasının eşsizliği); 
     
117. kuantum teorisine göre yapılanmış (Coherence ve Cube 2: Hypercube);
     
118. simülasyonu sonsuzlaştırıp kendi imgesini sanallaştıran (Mindwarp ve eXistenZ);
     
119. çoklu anlamda öznellik sağlayan (sensory ethnography, bir ilksel örnek olarak Verena Paravel ve Lucien Castaing-Taylor’ın Leviathan’ı);
     
120. GoPro bağlantılı (mağara keşfi, okyanus dalışı ve dağ tırmanışı videoları);
     
121. imgeler arasındaki kriptik bağlantılar kuran (schizo-edit);
     
122. oyunların filmleştirildiği (Resident Evil ve Final Fantasy serilerinin filmleri);
     
123. ışık sanatından ayırt edilemeyen (geç dönem Anthony McCall’un ve erken dönem Refik Anadol’un işleri);
     
124. hyperstitional (Orphan Drift’in videoları);
     
125. ve sinofuturistic (Jessica Kingdon’ın ve Lawrence Lek’in “Çin filmleri”) sinema.
     

Hasan Cem Çal, indeks, sinema, yüzyıl