Air Doll ya da namı diğer Kūki Ningyō, insan olmaya dair bir film, belki de Hirokazu Kore-eda’nın en hümanist filmi. Bu böyle, zira film insan olmaktansa insan-oluşu, insanlaşma sürecini, bir varlık değil bir oluş olarak insanı konu ediniyor, bunu da insan olmayan, henüz insan olmamış bir “şey” üstünden, bir şişme bebek aracılığıyla yapıyor. Buna karşın film hiç mi hiç cinselliğe dair değil, daha ziyade insan olan şeyin ediniği özelliklere, o hâlde insanı insan yapan niteliklere dair: sıkıntı, utanç, şehvet, amaçsızlık, rastgelelik ve dahası. Bakıldığında, filmin sonunda insana dönüşen şişme bebeğin mucizevi bir şeymiş gibi görülmesi, “Harika” dedirtmesi fakat buna rağmen çöpler içinde bulunması da bununla ilgili, çünkü insan olmak biraz da bu demek: Kullanışsız olmak, bir nesne olmamak, belirsizlik içinde bulunmak, basitçe “kaderi tayin edilmemiş olma” hâli. Kore-eda’nın bu filmiyle insanı dokunaklı bir şekilde tanımladığını düşünüyoruz, onu tanımlamayı tercih etmeyen herkese ve her şeye karşı. Wax’te bu filmi konuşmamız da bundan; bu tavizsiz ve deneysel hümanizminden. Konu başlıklarımız:

• Nesne-oluş: Kullanılabilirlik.
  
• Özne-oluş: Aleladelik.
  
• İnsan olmak, insanlarla olmak.
  
• Atmosferiklik.
  
• Oyunculuk ve sessizlik.
  
• İnsan ve trajik olan.
  
• Havanın anlamı.
  
• Büyülü gerçekçilik.
  

Podcast Türkçe ve süresi: 26:42

Air Doll, Berk Özalp, film, Hasan Cem Çal, Hirokazu Kore-eda, insan, nesne (obje), özne, podcast, sinema, Wax