Takeshi Murata’nın 2003 yapımı Melter 2 adlı jeneratif videosu nesneleri değil nesnelerin tabi olduğu nesne aşırı süreçleri görünür kılan bir video.

Jonathan Glazer’ın 2023 yapımı filmi The Zone of Interest tanıklığın imkânsızlığını ele alan olağandışı ve paradoksal bir Holokost filmi.

Oyun imgeleri ve oyun motorlarıyla sinema yapma sanatı ve tekniği olarak machinima, esasında sinemanın doğumundan beri hedeflenen bir koşulu sağlar: Kamera ya da göz ile dünyayı bir kılmak, ikisini bütünleştirmek.

Julia Ducournau’nun 2016 yapımı filmi Raw, gözden ziyade bedene ve bedensel reflekslere hitap eden, görme ve beğenme duyularındansa irkilme duyusunu odağına alan bir film. Tartışmalı bir body horror filmi.

Hem şu ana hem de geçmişe işaret eden imgelerle kurulmuş bir sinemaya dair.

Memler vasıtasıyla modelleştirilen ve yüceleştirilen kötü karakterlerin cool’luğunu yıkmanın yolu ne olabilir?

Jean-Pierre Dardenne ve Luc Dardenne’in 1999 yapımı kült filmi Rosetta, sinema tarihinde çığır açmış, çağdaş anlamıyla toplumsal gerçekçi sinemayı yaratmış, biricik bir film. Dardenne kardeşlerin prototipik filmi.

Utah’tan Boulder’a taşınan Sundance’in güncel konumuna dair bir muhasebe.

Serdar Kökçeoğlu’nun Pil adlı kitabı ile belgeselcilik pratiği arasında mekik dokuyan bir söyleşinin ikinci kısmı.

Türk sineması bağlamında kültleşmiş bir B filmin, Korkusuz Korkak’ın tarihsel olduğu kadar sosyolojik bir tahlili.

Günümüzde politik imajın limiti, politikanın yegâne nesnesi olan yeryüzüne hâkim imaj olarak dikey imajdır. Dikey imajlar bir temsil ya da bir model olarak değil, bir güç, bir erk, bir kuvvet ifadesi olarak var olup iş görür.

Fırat Özeler’in 2023 yapımı belgesel filmi Kavur, ilkin Ömer Kavur’a ve hayatına dairmiş gibi dursa da, aslında onun anısına, bir yandan da bu anıyla özdeşleştiği kadarıyla insan olma deneyimine dair bir film. Bir melez film.

Sanata duyulan tutkuyu merkezine almakla birlikte, sanatı ekonomik ilişkilerden ayrı bir yerde konumlandırmayan bir filme dair.

Krzysztof Kieślowski’nin 1991 yapımı kült filmi The Double Life of Véronique, karakterlerin birbirine somut eylemleriyle değil, ruhları arasındaki bağ üzerinden etki ettiği bir film.

Serdar Kökçeoğlu’nun Pil adlı kitabı ile belgeselcilik pratiği arasında mekik dokuyan etraflı bir söyleşinin ilk kısmı.

Sundance’deki çeşitli programlardan Sundance Collab’e uzanan bir tarihçe.

Gus Van Sant’ın 2003 yapımı kült filmi Elephant, yönetmenin filmografisinde Gerry’yle birlikte ayrıksı bir noktada konumlanan, belki de Van Sant’ın üretmiş olduğu filmler içinde hem stilistik hem de içerik açısından en uç iş.

Yeni Hollywood’un ilk dönemini noktalayan bir film üzerine notlar.

Deniz Tortum’un 2020 yapımı filmi Maddenin Halleri, yaşam ile ölüm, varoluş ile yokoluş, reel ile sanal, mekân ile bellek çiftlerini eşzamanlı olarak kat eden maddeci bir belgesel film.

Óliver Laxe’in 2025 yapımı Sirât’ı, anlatının erkenden dağıldığı, geriye bir hikâyeden çok bir hissin kaldığı, çölün devasa bir göçebelik alanına dönüştüğü bir film olarak okunabilir mi?

Savaş makinelerinin giderek kendi hedeflerini tayin ettiği bir dünyada hâlâ savaştan söz edebilir miyiz?

What Ever Happened to Baby Jane?’i Melanie Klein’ın hasete dair fikirlerine referansla yeniden düşünebilir miyiz?

Hans-Jürgen Syberberg’in sineması sanatların iç içe geçip bütünleştiği melez tipte ve çok boyutlu bir sinema.

Quentin Tarantino’nun 2007 yapımı filmi Death Proof, Tarantino’nun sinemasındaki şiddet dolu intikam anlatısı yaratma eğilimini en saf hâliyle dışavuran, intikam haricinde hiçbir şeyle ilgisi olmayan bir film.

Robert Rodriguez’in 2007 yapımı filmi Planet Terror, Quentin Tarantino’nun Death Proof’unun kardeş filmi olan, basmakalıpların ardı sıra dizildiği, bağlamı bağlamsızlığında gizli bir B film.

Sundance Film Festivali’nin milenyum sonrası girişimleri ve içine girdiği dijitalleşme süreçleri üzerine.

« Popüler kültür bağlamı sevmez. Bağlam sorumluluk getirir. Oysa kesit özgürdür. Kesit herkesindir; kimseye ait değildir. Birinin kendini anlatmasına zemin hazırlayan araçtır. »

The Missouri Breaks’in tuhaflığı, Chinatown’ın önemi ve farkı, Yeni Hollywood döneminde Al Pacino, Robert Alman’ın That Cold Day in the Park’ı ve Vietnam ile Yeni Hollywood arasındaki ilişki üzerine notlar.

Werner Herzog’un 1979 yapımı kült filmi Woyzeck, Georg Büchner’in aynı adlı fragman-oyunundan uyarlanmış, oyunun minimalist olduğu kadar detaycı bir uyarlaması. Herzog’un 70’lerinin en çizgi dışı yapımlarından.

Ingmar Bergman’ın 1972 yapımı kült filmi Cries and Whispers, Bergman’ın filmografisinde bir tür zirveyi temsil eden, onun, insan yüzünü merkeze alan sinematografisini billurlaştıran bir film.

Hirokazu Kore-eda’nın 2009 yapımı filmi Air Doll, odağına aldığı karakter, ana karakteri insan olmasa da insana, insan olmaya, insaniyete dair bir film. Belki de Kore-eda’nın en hümanist, en tavizsizce insancıl, en insani filmi.

Kült bir film festivalinin doğuş hikâyesi.

Ousmane Sembène’in sineması taşıyıcı figüründen mülhem, bir figürü farklı hâlleriyle odağına alan bir sinema.

Lars von Trier’in 2013 yapımı filmi Nymphomaniac, Antichrist ve Melancholia’yla birlikte von Trier sinemasının tartışma yaratan filmlerinden. Cinselliğe olduğu kadar doğaya ve doğal olana dair bir film.

Bob Rafelson’ın Stay Hungry’sinin önemi, Monte Hellman’ın son Yeni Hollywood projesi, Apocalypse Now ile Joseph Conrad arasındaki bağlantı, Jack Nicholson’ın ilk filmi ve Getting Straight üzerine notlar.

Görme ile savaş teknolojilerinin iç içe geçtiği bir çağda imajların bir silah hâline geldiğinden söz edemez miyiz?

John McTiernan’ın 1988 yapımı kült aksiyon filmi Die Hard, aksiyonun mekânın bütününe yayıldığı, durulmadığı, dinamik mi dinamik bir film. Kült olduğu kadar model bir aksiyon filmi.

Robert Redford’ın, Sundance Film Festivali’nin temellerini oluşturan Sundance Enstitüsü’nü kurma hikâyesi.

Duncan Jones’un 2011 yapımı filmi Source Code, zamanı işleme şekli açısından melez, hem doğrusal hem de dairesel zaman hatları içeren bir film. Bir tür çok katmanlı loop filmi.

Jonathan Glazer’ın Under the Skin adlı filmi klasik anlatı sinemasının hümanist kodlarını baştan sona kıran bir film.

Andrzej Żuławski’nin Possession adlı kült filmi histerinin iyileştirici gücünü dışavuran, Freudyen ikilikleri ıskartaya çıkartan, radikal ve olağandışı bir film.

Richard Kern’ün geç dönem mikro-filmleri uzuvları bir yüzmüşçesine kayda alan, kimliksiz olduğu düşünülene, bedene kimlik katan deneysel filmler.

Martin Scorsese’nin 2013 yapımı filmi The Wolf of Wall Street, Oliver Stone’nun Wall Street’ine kıyasla politik olmaktan çok ekonomi merkezli, karakterlerin para gibi uçucu, öngörülemez bir şekilde hareket ettiği, uçuk bir Amerikan filmi.

Justin Lin’in 2006 yapımı filmi The Fast and the Furious: Tokyo Drift, serinin öteki filmlerine model olmuş bir spin-off.

Bob Rafelson’ın Head’i, döneminin başat imgelerini derleyen bir film-kolaj.

Wim Wenders’in meşhur ressam Anselm Kiefer’e dair belgesel filmi Anselm’den günümüzde yaptığı çalışmalara uzanan son dönem ve güncel bir Wenders muhasebesi.

Irene Taylor’ın Trees and Other Entanglements’ı insanlığın hafızasının ağaçlarla iç içeliğini görünür kılıyor.