Reha Erdem’in Koca Dünya’sının geçtiği mekân esasında ilksel bir dünya. Her şeyin her şeye dönüşebildiği, hayvanın insan ve insanın hayvan, ormanın dünya ve dünyanın orman olabildiği bir yer. Tam da bu nedenle filmde karakterler ormana, ilksel dünyanın meskeni ya da kalbine giriş yaptıkları an adlarını kaybetmekten söz eder: Mimi ve Kumkum. Bu da bir tesadüf değildir, zira hâlihazırda kimsesizlerdir, adları “birileri”ne bağlanmaz, dolayısıyla adlarını değiştirseler de, kendilerini ayırt edilemez, algılanamaz kılsalar da bir şey değişmeyecektir, hatta aksine kimsesizliklerini kabul edecek, “ormana ait” olacaklardır. Yeni bir dünya, koca bir dünya kuracaklardır diyelim. Kelimenin en soyut anlamıyla çocuksu bir filmse bu film sebep de budur: Sınırları belirli bir alanı dünyadan büyük, koskocaman kılmak. Kendileriyle beraber her şeyin “olduğu şeyden sıyrıldığı” bir devre oluşturmak: Keçi olarak baba, sığır olarak anne, Mimi ve Kumkum. İşte, Wax’te bu filmi konuşma nedenimiz de tüm bunlar: Karakterizasyon ile mekânsallık arasında kurduğu ayrımsanamaz, sıkı ilişki ve bunun etkileri, diyelim ki filmin şiirselliği. Konu başlıkları ise şöyle:

• Anlatının önemsizliği.
  
• Müziğin iması.
  
• Kimsesizlik ve mekân.
  
• Atmosfere gömülmek.
  
• Film mekânının boyutları.
  
• Kadın ve doğa.
  
• İlksel dünya. 
  

Podcast Türkçe ve süresi 32:07 

Berk Özalp, film, Hasan Cem Çal, Koca Dünya, podcast, Reha Erdem, sinema, Türk sineması, Wax