Gregg Araki’nin The Doom Generation’ı her şeyden evvel bir “kayıp kuşak” filmi. Bir yol filmi değil, bir kuşak, bir “son kuşak” filmi. Her ne kadar Araki filmi bir “heteroseksüel film” olarak tanımlasa da, heteroseksüelizmi yıkımla, yok oluşa, mutlak şiddetle, her şeyin ve herkesin ölümüyle eşlemeyi kesmeyerek, esasında ele aldığı kuşağa dair tavrını ortaya koyar: Kıyamet kesin. Bu filmin “hiçbir şeyin olmadığı bir film” olduğu söylenebilirdi, ama daha ziyade her şeyin çözüldüğü, negentropik değil de entropik bir film olduğunu söyleyeceğiz. Arzunun doymadığı, herkesin kuruntu içinde olduğu, yolun “bok yolu”ndan ayırt edilemediği bir “aşırı film” diyeceğiz bu filme. Ekstremist, evet, ama absürdist de. Wax’te bu filmi konuşma nedenimiz de tüm bu yönler: Aşırı olma, ifrat içinde oluş. Bir Araki filmi konuşacaktık, dolayısıyla en “yanlış”ını konuşmamız lazımdı ki “doğru”yu yapmış olalım. Bullet’lar:

• Kıyamete teşne olmak.
  
• Yansıyan voyörizm.
  
• Kolektif nevroz.
  
• “Bir heteroseksüel film” ifadesinin anlamı.
  
• Absürt olanla özdeşlik.
  
• Nedensizlik, anlamsızlık.
  

Podcast Türkçe ve süresi 22:45

Amerikan sineması, Berk Özalp, film, gençlik, Gregg Araki, Hasan Cem Çal, kıyamet, podcast, sinema, The Doom Generation, Wax