« Geçici programın kalıcılığı devletin inadı değildir yalnızca; insanın alışkanlığa razı oluşudur. Geçici denen şey, bir gün biteceği için değil, bittiğinde geride bir beden bıraktığı için kalıcıdır. Tıpkı kabuk gibi: Atılır, süpürülür, kaybolur… »

« Emily’nin bireysel iradesi yok;
kendine has hatalar yapması ya da kişisel zaferlere ulaşması imkânsız.
O kadar ki Emily bir insan değil, istatistiksel bir veri. Emily’yi kendi kaderinden korumak imkânsız. »

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünü yaptığı Hayalet Kuartet sergisi madde ile malzemeyi iç içe geçiren, ikisi arasında bir bütünlük oluşturan bir sergi.

Sundance’deki çeşitli programlardan Sundance Collab’e uzanan bir tarihçe.

« İşte benim ilk gerçek evim; kendimi
ait hissedebildiğim, dünya dışı dünyalara açılan ilk kapı; tümüyle yalnız kalabildiğim ilk huzurlu mekân; sırtımı yaslayabildiğim güvenli ilk dayanak. »

All Her Fault, özgürleşmeye dair gibi gözükmesine karşın bir suç döngüsünü devam ettirmek üzerinden tasarlanmış bir anlatıya sahip.

Gus Van Sant’ın 2003 yapımı kült filmi Elephant, yönetmenin filmografisinde Gerry’yle birlikte ayrıksı bir noktada konumlanan, belki de Van Sant’ın üretmiş olduğu filmler içinde hem stilistik hem de içerik açısından en uç iş.

« İnsan bir yere her gittiğinde aynı kişi olmuyor; mekân insanı bir önceki hâline yaklaştırabiliyor. Daha önce oturduğun masaya tekrar oturmak, geçmişteki kendinle kısa bir temas gibi. »

Yeni Hollywood’un ilk dönemini noktalayan bir film üzerine notlar.

« Sinyalin var olmadığı noktada
varlık kendine bir yer bulur; temas ortaya çıkar. Dikkat süremizi geri kazanabiliriz. Bozulmuş zihin ritmimiz,
nefes alabildiğimiz bu yerlerde
yeniden akort edilebilir. »

« Öyle bir an geldi ki öfkeden kendimi tokatlamak istedim. Kendimi tokatlamak. Tokatlamak. Susmuyorlar. Kafamın içinde sesler. Olup olmadık yerlerde yükseliyorlar. Bir tane değiller. […] Sussunlar istiyorum. »

« Yerin altını ağ gibi sarmış su yollarından ya da kanalizasyondan geçen veya çeşmelerden şıpır şıpır ya da gürül gürül akan suların sesi bazen ekşimsi, bazen tatlıdır. »

Óliver Laxe’in 2025 yapımı Sirât’ı, anlatının erkenden dağıldığı, geriye bir hikâyeden çok bir hissin kaldığı, çölün devasa bir göçebelik alanına dönüştüğü bir film olarak okunabilir mi?

İnsanın kendi hayatında ve çekirdek ailesinde bir bebeğe nasıl bir alan açtığı kadar kentin bebekli bir aileye nasıl bir alan açtığını da sorgulamayı amaçlayan yazı dizisinin ilk metni.

« Samanbahça içinde bulunduğu kente benziyor biraz. Hani nasıl bölünmüş Lefkoşa suriçi başka, yüksek sarı taş duvarların dışı bambaşka, Samanbahça da Surlariçi’nde öyle […] sokulmuş bir kucağa, bölünmemek için gizlenmiş. »

Ahmet Mert Hasret ve Cem Yünür’ün Bir zamanlar, eski zamanlarda, belki hâlâ hiçbir şey gerçekten bitmedi başlıklı sergisi, düşünsel ve biçimsel bir işbirliğiyle inşa edilmiş, karşıtlıklar ile ortaklıkları bir arada kavrayan bir sergi.

« Bilgisayar ve akıllı telefonla sosyal medya çoğumuzun hayatında kendine yoğunluklu olarak yer buluyor: Her yere, herkese, neredeyse her zaman açık ve açılan modern gözetleme pencereleri. »

Savaş makinelerinin giderek kendi hedeflerini tayin ettiği bir dünyada hâlâ savaştan söz edebilir miyiz?

« İşte o an anladım. Sorun sadece sistem değildi. Sistem insanların içindeki korkuyu büyütüyordu belki ama o korku zaten oradaydı. Ve ortaya çıkmak için doğru anı bekliyordu. »

Hayatın esası, sessiz detaylar,
yaşarken kaçırılan sıra dışı şeyler ve hikâye anlatıcılığı üzerine.

What Ever Happened to Baby Jane?’i Melanie Klein’ın hasete dair fikirlerine referansla yeniden düşünebilir miyiz?

« Dışarıdan bakınca yerleşmiş görünüyordum. Ama bazı hayatlarda yerleşmek önce evrakta oluyor. İnsan bir kente önce belgeleriyle varıyor, kendisi daha sonra. »

« Bu roman bir oyuncak. Farklı parçaları farklı yerlere oturtarak farklı düşünceleri göreve çağırmak mümkün. »