Mimari maketin temsil öncesi
yaratıcı potansiyeli üzerine.

« [B]azen mimarlığın en güçlü hamlesi, topografyanın zaten söylediği şeyi bastırmak değil ona kulak vermektir. »

Britanya Festivali, Jane Drew ve Maxwell Fry’ın mimarlığı, South Bank’in kamusal yapıları, Tropik Modernizm, Afrika uygarlıkları, köle ticareti ve
hak yemek üzerine.

« Samanbahça içinde bulunduğu kente benziyor biraz. Hani nasıl bölünmüş Lefkoşa suriçi başka, yüksek sarı taş duvarların dışı bambaşka, Samanbahça da Surlariçi’nde öyle […] sokulmuş bir kucağa, bölünmemek için gizlenmiş. »

Hayatın esası, sessiz detaylar,
yaşarken kaçırılan sıra dışı şeyler ve hikâye anlatıcılığı üzerine.

Mimar ve tarihçi Jean-Louis Cohen’in mimarlık tarihine, sergilerine, eğitimine ve koleksiyonculuğuna yaptığı katkıları göstermeyi amaçlayan özel dosya üzerine.

Berin F. Gür’ün Routledge’dan çıkan kitabı üzerine.

« İki şehir birbirinden daha farklı olamazdı. Bununla birlikte, her ikisi de Jean-Louis’yi her zaman baştan çıkaracak bir vahşet ve incelik karışımına sahipti. »

« [V]ar olmayan kartpostallar nostaljik olmak zorunda değil; gerçeği farklı açılardan da göstererek sizi ne belirli
ve sınırlı bir kadrajla ne de tanımlı bir duyguyla sınırlar. »

Esra Akcan’ın milliyetçi projelerin ardındaki yapısal şiddeti görünür kılan ve mimarlık tarihinin metodolojik olduğu kadar etik perspektifini de genişleten kitabı üzerine.

« Bir kepçeyle bir binayı yıkmak sonra beton mikseriyle orayı tekrar ayağa kaldırmak yapılabilecek en kolay şeydir, en kısa yoldur. Zor olan içerideki yaşamı, hafızayı korumak onu yeniden biçimlendirmenin yollarını aramaktır. »

Felice Hapetzeder’in PASAJ İstanbul’da gerçekleşen Öteki Haritalar adlı sergisi, kentsel değişimi ritim, kimlik ve hafızayla ilişkisinde ele alan bir sergi.

“Endüstri Devrimi’nin doğum yeri turizmi”, Lowry, “kalabalıkların ressamı” L.S. Lowry ve kadınların seçme ve seçilme hakkı mücadelesinin İngiltere’deki öncü isimlerinden Manchesterlı Emmeline Pankhurst üzerine.

“İnşa Edilmiş Coğrafyalar: Paulo Mendes da Rocha” sergisi, bilgiyi mekânda dağıtmak, kalkan balığı, “içeriden ve dışarıdan” bakabilmek ve cömertlik üzerine.

« Farklılıklar hiyerarşik bir şekilde düşünülerek kontrol ve tahakkümle pekiştikçe, dümdüz edilen, temassız ve yüzü yaşama değil ölüme dönük bir dünya kalır bize. »

« [Y]apay zekâ mükemmel olanı yığdıkça insanın kusurlu ama kimlikli estetiği değer kazanacak. Her mimarlık eseri, her resim, her çini, […] her fotoğraf kendine özgü hatasıyla değerli olacak. »

« Mesele ne gördüğümüzü sormak
ve mimarilere, pratiklere, mekânlara
ve insanlara biçim ve görsellik kazandırmak değil, onları nasıl gördüğümüzü sormaktı. »

Ezgi Yakın’ın Değişken Aralık adlı sergisi örtük ve açık olan mekânsal kesitlerdeki geçici dengeler, destek ilişkileri ve sınırlamalar ile bunlarla ilişkilenen yapısal ve mimari unsurlara dair.

Bir Şehir Kurmak: Ankara 1923-1933, bütünüyle interaktif olması düşünülmüş bir mimarlık ve kent sergilemesi. Öte yandan tüketilebilecek bir sergi değil, bu anlamda hâlâ “yaşayan bir varlık”.

Coğrafyalar/zamanlar arasında dolaşıp dönüşen fikirleri titizlikle izlemek ve tarihi geleceğe dönük bir perspektiften ilişkisel bir bakışla ele almak üzerine.

Modernitenin ruhu “en zengin, en temel ve en cömert biçimiyle” belki de “‘Öteki’nin farkıyla ilgilenmek”.

Wim Wenders’in meşhur ressam Anselm Kiefer’e dair belgesel filmi Anselm’den günümüzde yaptığı çalışmalara uzanan son dönem ve güncel bir Wenders muhasebesi.

« [Jean-Louis] arkasında devasa
bir külliyat ve gelecek birkaç nesil boyunca derlenip anlamlandırılacak
bir miras bıraktı. »

« Elliden fazla kitap yayımlayıp alanında pek çok dönüm noktası niteliğinde serginin küratörlüğünü yapan, mimarlık arayışında bu kadar odaklanmış,
bu kadar üretken, bu kadar azimli birine hiç rastlamadım. »

« Farklı isimleriyle 2 Numaralı Park’ın […] yaşadığı evrimsel süreç, Cumhuriyet tarihinin birbirinden bağımsız ve farklı politikalarının, planlama metotlarının ve kullanıcı deneyimlerinin kapsülü gibi. »

« Modernleşmeyle değişen mimari bakış açısı bundan sonra kentleri nereye sürükleyecek, bu bilinmezlik içinde kentlerin kayboluşunu sadece seyredecek miyiz? »

« [M]imarlık bana dinginlik değil,
diri bir uyanıklık hâli yaşatıyor. Sürekli birileriyle çatışma yaşamama neden oluyor. Benliğimi diri tutuyor. Belki de bu yüzden, mimarlığın ne olmadığı üzerine düşünmek istedim. »

Büyük hırsların yanı sıra küçük jestler…

Wim Wenders’in, belgesel bağlamında sanatın farklı dalları arasında mekik dokuduğu bir çalışma dönemine dair.

« Bu kente gitmeden önce bile onun anısı içimdeydi; bir şeyin anısı gibi değil, bir arzunun özü gibi. »

Antalya Müzesi, Vasco de Gama, Portekiz’in kolonileri, Karanfil Devrimi, Porto’daki Casa da Musica,
Lizbon’daki Siza yapıları, hikâye anlatıcılığı, azulejo’lar ve Portekizli
üç güçlü kadın üzerine.

Hem benzeşmesi hem de farklılaşması gereken iki mezar üzerine.

Hata ve kayıplarla barışık olmak, sporun bu kabule olan katkısı, hatayı üstlenme refleksi, “Yanlış yaptın, at şunu çöpe,” diyebilmek ve hatalardan öğrenebilmek üzerine.

Toprağın potansiyelini kapsayıcı bir biçimde arayan bienal projesi Yerebasan, ağaç yaprakları arasından sızan
güneş ışığının yarattığı ortam,
yağmur sonrasının toprak kokusu
ve yürümek üzerine.

« Kovan anılarımı tetikliyor, bir kabuk sunuyor ve beni bir düşe davet ediyordu. O kadar güçlü bir atmosferi vardı ki tüm mahalleye yayılıyordu. »

“Yolculuk”, “hikâye anlatıcılığı”, “kültürel miras”, “keşif”, “sezgisel temsil” ve mood board benzeri kavramlar etrafında şekillenen atölye üzerine.

« Mimarlık dünyasına yeniden giriş yapmaya çalışıyorum. Aşağılardan,
su diplerinden, gemi batıklarından. »

« Güzellik nedir, üniversite nedir, mimarlık nedir? Bu soruları bana sorduranı anlamaya çalışıyorum. »

“Dünyada en iyi Shakespeare oynanabilen” sahne, kadınların
kraliçe olabilip sahneye çıkamadıkları yıllar, pantolar ve Royal Shakespeare Company’nin ucuz biletli deneysel oyunlar sahneye koyduğu öteki
yer üzerine.

Hata bir öngörüsüzlük müdür? Özgüven bir tür hata yapma ehliyeti midir?

Şanslı kazalar, tasarımcının mümkün olduğunca az hata yapma disiplini ve hatanın muğlak standartları üzerine.

Türkiye’de modern bir anlayışla üretilmiş ilk turistik tesislerden biri olan Yeniköy’deki Carlton Oteli yalnızca mimari bir yapı değil Türkiye’nin içinden geçtiği siyasal-iktisadi süreçleri yansıtan ve dışavuran bir yapıdır.

« Ürün son aşamaya getirildiğinde bile bir ses arka planda döner; tasarımcı, tekâmüle ulaşmayışını (veya ulaşamayışını) hep duyar ve hisseder. Bu sese rağmen ‹ Bitti › diyebilmek, süreci sonlandırmak, onun vicdanıyla giriştiği bir mücadeledir. »

Kamusal alanı tüm somutluğunda deneyimlemeyi sağlayan, mekânı bir kuvvet olarak alımlamayı mümkün kılan kaykay pratiği üzerine düşünceler.

Nuri Bilge Ceylan’ın Kış Uykusu boyunca ortaya koyduğu sahici oyunculuk anlayışını, detaylı işçiliği ve set hâkimiyetini mimarlığa uyarlarsak ve mimarlık üstünden düşünürsek nasıl bir mimarlık pratiğiyle karşı karşıya kalırız?

« Dünyakurma üç panelden oluşma triptik bir resme benzer: Kurmaca tahayyül, felsefi kavrayış ve mimari inşaat bir araya gelir, dünyalar doğar. »

« [E]vle beraber sadece yükümü geride bıraktım sandım ama ev, bırakmak istemediğim bir parçamı da tutmuş kendinde. Gençliğimi, çocukların küçüklüğünü, kukuriku partilerini, şaşkın iyimserliğimi, geri gelmez bir yığın şeyi. Acıtan bir boşluğu var. »