Takeshi Murata’nın 2003 yapımı Melter 2 adlı jeneratif videosu nesneleri değil nesnelerin tabi olduğu nesne aşırı süreçleri görünür kılan bir video.

Mitler, şiirler, sanatçılar, mimarlar, anneanneler, dedeler, rüzgâr, susuzluk, balıklar ve kumdan oluşan yeni bir ekosistemi ele alan bir kataloğa dair.

« Kulak nerede beklemeyi bırakıyor? Nerede sesin içinde dolaşmaya başlıyor? Zaman nerede çizgisel olmaktan çıkıp mekânsal bir yoğunluğa dönüşüyor? »

Sanat piyasasını sarsan 2026 Christie’s müzayedesinin tanıtımı ve sinema ile modern sanatın ticari kesişimi üzerine.

“Resmin ancak kişilere mal edilebileceğini, uluslarla tanımlanamayacağını” savunurken “fırçasını tabir caizse adalet terazisi gibi de” kullanan sanatçı ve
İnci Aydın’ın Renklerin Diyojen’i:
Agop Arad adlı kitabı üzerine.

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hayalet Kuartet adlı sergisi, geçmişin şehirde bıraktığı yankıları dinlemeye yönelen bir sergi.

Saadet Türköz’ün sanatı, insan sesinin söz ile ses arasında gidip geldiği, ne biri ne de diğeri olduğu, iki ucu kavuşturan ve onlar arasında hareket eden, doğaçlamalarla var olan bir sanat.

« Sanat kurumu eleştirel olabilir, kapsayıcı olabilir, kolektif olabilir,
ama bu özellikler, içinde işlediği daha geniş yönetim ve finansal çerçeve
değişmeden kalıcı bir dönüşüm
üretmez. »

« Her şey iç içe geçmiş bir ağın parçası. Ve biz de bu ağın parçasıyız.
Bizden ayrı bir doğa ya da doğadan ayrı bir biz diye bir şey yok. »

Hâle Albayrak’ın küratörlüğünü üstlendiği Okunamayan, okunabilir ile okunamaz bulunanın arasındaki eşikte konumlanan, yeni bir okunsallığın olduğu kadar yeni bir yazınsallığın arayışında olan bir sergi.

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünü yaptığı Hayalet Kuartet sergisi madde ile malzemeyi iç içe geçiren, ikisi arasında bir bütünlük oluşturan bir sergi.

Ahmet Mert Hasret ve Cem Yünür’ün Bir zamanlar, eski zamanlarda, belki hâlâ hiçbir şey gerçekten bitmedi başlıklı sergisi, düşünsel ve biçimsel bir işbirliğiyle inşa edilmiş, karşıtlıklar ile ortaklıkları bir arada kavrayan bir sergi.

Hans-Jürgen Syberberg’in sineması sanatların iç içe geçip bütünleştiği melez tipte ve çok boyutlu bir sinema.

Doğa Yirik’in, küratörlüğünü Sarp R. Özer’in üstlendiği, Depo’da gerçekleşen sergisi Kesintisiz üzerine, sanatçı ve küratörle hem sergiyi hem de serginin içeriğini farklı yönlerden ele alan derinlemesine bir söyleşi.

« Bir şeye sahip olmak ya da olmamak üzerinden dolaşıma giren sosyal ölçü birimleri flörte, arkadaşlığa, aşka, diyaloglara, yani samimi duygularla sahnede olduğumuz ilişkilenme hâllerine kadar sızmış durumda. »

Delfin Öğütoğulları’nın küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hah! adlı karma video sergisi, sistem ve daire kavramlarının kesişiminde yer alan video çalışmalarını bir araya getiren, iki kavramın tekelinde iş gören bir sergi.

Felice Hapetzeder’in PASAJ İstanbul’da gerçekleşen Öteki Haritalar adlı sergisi, kentsel değişimi ritim, kimlik ve hafızayla ilişkisinde ele alan bir sergi.

Delfin Öğütoğulları’nın küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hah! başlıklı karma video sergisi üzerine bir söyleşi.

« [Y]apay zekâ mükemmel olanı yığdıkça insanın kusurlu ama kimlikli estetiği değer kazanacak. Her mimarlık eseri, her resim, her çini, […] her fotoğraf kendine özgü hatasıyla değerli olacak. »

Lucia Tallová’nın Zilberman’da açılan solo sergisi Geçici Anıtlar, hafıza ile insanmerkezcilik arasındaki ilişkiyi tartışmaya açan, nesnelerin dünyayla ve birbiriyle kurduğu dolanık ilişkiyi odağa alan bir sergi.

İngiltere’nin güneydoğusunun
yumuşak peyzajı, kıyıları, deli rüzgârı,
patlayan dalgaları, sanat ortamı,
kadın sanatçıları ve “görünenin arkasındaki hikâyeleri” üzerine.

Wim Wenders’in belgesel filmleri ve sanatçıları odağına alan film yerleştirmeleri üzerine düşünceler.

Canan Tolon’un sergisi Nakarat, on iki resmin döngüsel bir kesişiminden oluşan, ormanı temsil etmektense ona yeni bir imge bahşeden bir sergi.

Heykel kaide olmaktan sıyrıldığında dikey bir uzanıma sahip olmayı keser ve yataylaşır. Diğer bir deyişle sonsuz yayılım ve çeşitleme olasılığını haiz olur. Çağdaş heykeli ayırt edici kılan budur: Yatay olma hâli.

« Dicle Nehri geçmişten günümüze tüm canlılarıyla çevresini ve kendi yaşamını beslemiş. Bugün ise hukuki görünmezlik ve insan müdahaleleriyle sessizleştiriliyor. »

Bireyin ve toplumun bedenini kat eden birer kuvvet olarak kaygı ve krizi odağına alan bir sergiye dair.

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da düzenlenen sergisi Çek Valf üzerine üretim, hareket ve zaman kavramları etrafında bir inceleme.

Sanat eserinin ontolojik serüveni üzerine bir deneme.

« Tarladaki ağaç, masadaki vazo veya yataktaki beden tercüme edilmeyi bekleyen yüzlerce sözcüğü barındırır. Gözümüz çizgileri ve renkleri takip ederken zihnimiz anlamlı bir sonuca ulaşmak için yoruma yaslanır. »

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da gerçekleşen yeni solo sergisi Çek Valf, bütün-parça, doğal-yapay, geçmiş-gelecek gibi ikiliklerin ötesinde konumlanan, bu ve benzeri ikilikleri tek bir potada eriten bir sergi.

« Hiç kimsenin sesinin bir diğerine benzememesi gibi, ses meselesinin üretimi olan ses aletleri ve düzenekleri de kullanılan malzemenin hikâyesi kadar birbirinden farklıdır. »

« [T]anık olduğumuz, Hadia’nın elbise formunu alan varlık mücadelesinin,
onu sınırlayan fiziksel ve politik çerçevelerden sıyrılarak bir mekânda tezahür etmesi… »

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların somut mekân ve atık kullanımlarına dair bir diyalog.

Çölün yarattığı etki ve etkilenimler üstünden türlü ifade şekli ve işlev türeten deneysel bir sergiye dair.

« Kitsch sanatın bir uzantısıdır ve sanattan farklı olarak kapitalizme entegre olmak yerine onunla simbiyotik bir ilişki kurar. »

Botanik semboller, zamansal kopuş ve kültürel kalıntılar üzerine.

Zeynep Üçöz’ün heykelleri her nesnenin içinde saklı olan kuvvetleri, denge, iz ve boşluğu duyumsanabilir hâle getiren, tam anlamıyla çağdaş heykeller.

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların üretim süreçleri ve mecra kullanımlarına dair bir diyalog.

« Bu dünyanın içinde başka dünyalar da var. Zamanı doğrusal düşünmeksizin birleşelim, sızalım, delelim. Gün ışığını ve kaynakları herkese ulaştıralım. Başka dünyaların verileri, sakinleri ve yüzergezegenler sizi bu dünya için işbirliğine çağırıyor! »

Jinoos Misaghi’nin Soyut Bir Durumun İçinde Gezinmek adlı sergisi resmin parçalı dünyalar imal ettiği bir sergi.

Sanatın nesnesi de sosyal ve tarihselse, sanat da diğer pratikler gibi belli koşullar altında bilgi üretiyorsa, sanat o kadar da biricik olmayabilir mi? Sanatın bağımsızlığı ve özerkliğinden söz etmenin gerçekten bir anlamı var mı?

Bir buçuk yıl boyunca yapılan yürüyüşlerden beslenerek Haletiruhiye Semt Sakinleri sanatçıları tarafından Tarihi Bıçakçı Han’da gerçekleştirilen Belki de Geçenler İçin adlı sergi üzerine.

Zeynep Demirhan’ın Anlık Telaşın Anatomisi adlı sergisi, mekânsal ve kimyasal süreçleri iç içe geçiren, çoklu döngüler oluşturan bir sergi.

Barın Han’da gerçekleşen Anlatı Gücü İttifakı sergisinin küratörleri Onur Karaoğlu ve Alper Turan ile ittifakın sanatsal eylemlerine, ortaya çıkmasına vesile olan kolektif sürece ve izleyiciyle buluşmasına dair bir söyleşi.

Düşüncelerimiz ve eylemlerimize direnen, bizden bağımsız bir gerçekliği olan bir dünyaya erişim sağlayan bir sanatsallık söz konusu olabilir mi?

No wave ile birlikte pratiği müziğe dair olanlar kamera arkasına geçti; oyuncu olarak bilinen simalar boyunlarına gitar astı. O zamana değin ne film çekmiş ne de müzik yapmış olanlar da oyuncu olarak kamera önüne geçti.

Fotoğraf ve videonun imgesini yağmuru model alarak yeniden tasarlayan, zamanı döngüsel kılan bir sergi üstüne.

İnsanmerkezcilikten arındırılmış, akılcılığa dayalı, yorum ve estetik alımlamadan bağımsız bir sanat mümkün olabilir mi?