Wim Wenders’in, belgesel bağlamında sanatın farklı dalları arasında mekik dokuduğu bir çalışma dönemine dair.

Darren Aronofsky’nin ilk filmi Pi, hem Land ve Bataille’ın hem de Lacan ve Hegel’in felsefeleri üzerinden okunabilen, çokkatmanlı bir film.

And Just Like That… Carrie’nin aşkı Big’i öldürürken, Çekiç ve Gül: Bir Behzat Ç. Hikâyesi Behzat’ın aşkı Savcı Esra’yı dirilterek izleyicileri eskilere götürüyor.

« [Tsunami] ele avuca sığan boyuyla hemencecik içine alıveriyor sizi.
Ve bazen sesler karışmaya başlıyor.
Ses, zaman zaman kendi sesim oluveriyor. »

Niyet ile sonuç arasındaki
sapmalar üzerine.

« Vatan hareket eder, çünkü insanlar ile toprağın arasında bir yerde durur: İnsanlar burada genellemenin parçası olarak kullanılmaz, daha ziyade şu insan ve bu insan, şu aile ve bu topluluktur. »

« Zamanın varlığı mekânın üzerinde bir tekillik oluşturur ve onu büker. Bükülen mekânın tekilliği kendini karmaşık, iç içe geçmiş sözcelerde var eder. Zamanın özü budur. Ur böyle olagelir. »

« Karanlıkta kalan bu ev benim. Bu gölgeler de benim. Sahip olduğum haklar için mücadele ettim. […] Bir ev kurdum ve sahip olduğum tek şey bu. »

Kültürler, dinler ve diller arasında köprü kuran etkili bir medeniyet üzerine.

Oyunu varoluşun ritmi olarak kavrayan, Herakleitos, Nietzsche, Heidegger ve Marx’ın selefi olan, günümüze dek gölgede kalmış bir felsefeciye dair.

« Dünya tarihinde topukla pek ilgilenen olmamış. Topuk pek önemsenmemiş anlaşılan. Birer tıp deyimi olan ‹ Aşil tendiniti › ve ‹ topuk dikeni › konularını bir kenara koyarsak topuk hep ihmal edilmiş. Varsa yoksa ayaklar gelmiş akla. Sanki ayakta topuk yokmuş gibi! »

Bireyin ve toplumun bedenini kat eden birer kuvvet olarak kaygı ve krizi odağına alan bir sergiye dair.

Sanat eserinin ontolojik serüveni üzerine bir deneme.

Yükselen sıcaklarına ve içerdiği kayda değer turist kalabalığına rağmen hâlâ cazibesini koruyan, her sokağı, her binası hâlen cezbedici olan bir şehre gerçekleştirilen bir seyahate dair.

Stanley Kubrick’in 1999 yapımı kült filmi Eyes Wide Shut, gerçek ile rüya arasındaki ayrımın altını oyan, gerçeğin belirsizleştiği, gizem dolu bir film. 20. yüzyılın en büyük sinemacılarından biri olan Kubrick’in son filmi.

Gündelik hayatımızın bir parçası hâline gelmiş yapay zekâ teknolojisi ve diğer teknolojilerin özgürleştirici bir tarafı var mı yoksa kontrol için mi kullanılıyor? Yeni teknolojileri çoğunluğun faydası için kullanmak mümkün olabilir mi?

Hal Ashby’nin The Last Detail’ı gerçekçi ve hazin bir coming-of-age hikâyesi.

« Çizgilerin titrekliği bin yıllar öncesindeki telaşı canlı tutuyor, şimdiye taşıyordu sanki. Bir yandan da izleyiciyi ürpertiyordu. Bir sembol başka bir sembolü nasıl işgal edebilirdi ki? »

Büyükada Rum Yetimhanesi… Hatırlanması güç olanı unutulmaya terk etmek mi, yoksa yüzleşilmesi zor olanı da seçkiye dahil etmek mi?

Emre Yeksan’ın Körfez adlı filmi alternatif bir dünya tahayyülü sunan, yurtsuzluğu melankolik olmaktansa özgürleştirici bir durum olarak yansıtan, akışkan ve kolektif bağlara dair bir film.

« O kadar büyük bir manzara açıldı ki karşımda her şeyi anladım. Sen de o manzaranın başka uçlarından birindesin, zaten görüyordun tamamını, işte aramızdaki fark bu. Sana inancımın sebebi de bu, kaç roman çıkar bilirim. »

Gregg Araki’nin 1995 yapımı kült filmi The Doom Generation, arzunun doyumsuzlaştığı ve şiddetin atmosferikleştiği bir film. Araki’nin Teenage Apocalypse üçlemesinin bir parçası olan atipik bir yol filmi.

Volker Ippig için kurtarış ağlara gidecek topu engellemekten ibaret değildi; onun kurtarması gereken evsizler, uzak bir kıtadan insanlar ve hatta koca bir toplum vardı.

Wim Wenders’in 1998–2003 yılları arasında art arda çektiği müzik belgeselleri Willie Nelson at the Teatro, Buena Vista Social Club, Ode to Cologne: A Rock ‘N’ Roll Film ve The Soul of a Man’e dair detaylı bir inceleme.