« Kulak nerede beklemeyi bırakıyor? Nerede sesin içinde dolaşmaya başlıyor? Zaman nerede çizgisel olmaktan çıkıp mekânsal bir yoğunluğa dönüşüyor? »

Sanat piyasasını sarsan 2026 Christie’s müzayedesinin tanıtımı ve sinema ile modern sanatın ticari kesişimi üzerine.

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hayalet Kuartet adlı sergisi, geçmişin şehirde bıraktığı yankıları dinlemeye yönelen bir sergi.

“Tasarladığı her afişte beklentileri bozarak bakışımızı değişime zorlayan” Zafer Lehimler’in afişleri ve tasarıma yaklaşımı üzerine.

Hâle Albayrak’ın küratörlüğünü üstlendiği Okunamayan, okunabilir ile okunamaz bulunanın arasındaki eşikte konumlanan, yeni bir okunsallığın olduğu kadar yeni bir yazınsallığın arayışında olan bir sergi.

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünü yaptığı Hayalet Kuartet sergisi madde ile malzemeyi iç içe geçiren, ikisi arasında bir bütünlük oluşturan bir sergi.

Ahmet Mert Hasret ve Cem Yünür’ün Bir zamanlar, eski zamanlarda, belki hâlâ hiçbir şey gerçekten bitmedi başlıklı sergisi, düşünsel ve biçimsel bir işbirliğiyle inşa edilmiş, karşıtlıklar ile ortaklıkları bir arada kavrayan bir sergi.

« Bir şeye sahip olmak ya da olmamak üzerinden dolaşıma giren sosyal ölçü birimleri flörte, arkadaşlığa, aşka, diyaloglara, yani samimi duygularla sahnede olduğumuz ilişkilenme hâllerine kadar sızmış durumda. »

« İçine daldığım evren, herhangi bir zaman ve yerde, başlangıç ya da sonu dikkate almadan, rastlantısal bir yerden içine … dalınıp okunabilecek bir örgü. »

Hawaii: Okyanusları Geçen Krallık, Susuzluk: Temiz Su Arayışında ve
Kuzey Karanlığı sergileri ile sonradan gelenlerin kadim yerli kültürlere tahammül edememesi üzerine.

« [V]ar olmayan kartpostallar nostaljik olmak zorunda değil; gerçeği farklı açılardan da göstererek sizi ne belirli
ve sınırlı bir kadrajla ne de tanımlı bir duyguyla sınırlar. »

Delfin Öğütoğulları’nın küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hah! adlı karma video sergisi, sistem ve daire kavramlarının kesişiminde yer alan video çalışmalarını bir araya getiren, iki kavramın tekelinde iş gören bir sergi.

“İnşa Edilmiş Coğrafyalar: Paulo Mendes da Rocha” sergisi, bilgiyi mekânda dağıtmak, kalkan balığı, “içeriden ve dışarıdan” bakabilmek ve cömertlik üzerine.

Delfin Öğütoğulları’nın küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hah! başlıklı karma video sergisi üzerine bir söyleşi.

Ezgi Yakın’ın Değişken Aralık adlı sergisi örtük ve açık olan mekânsal kesitlerdeki geçici dengeler, destek ilişkileri ve sınırlamalar ile bunlarla ilişkilenen yapısal ve mimari unsurlara dair.

Bir Şehir Kurmak: Ankara 1923-1933, bütünüyle interaktif olması düşünülmüş bir mimarlık ve kent sergilemesi. Öte yandan tüketilebilecek bir sergi değil, bu anlamda hâlâ “yaşayan bir varlık”.

Modernitenin ruhu “en zengin, en temel ve en cömert biçimiyle” belki de “‘Öteki’nin farkıyla ilgilenmek”.

« Sonuçta mesele yalnızca sanat işleri değil, onların içinden geçen,
bize dokunan, bizi yaralayan ya da yüzleşmeye zorlayan deneyimler. Bazıları keşke olmasaydı dedirten. »

« [Jean-Louis] arkasında devasa
bir külliyat ve gelecek birkaç nesil boyunca derlenip anlamlandırılacak
bir miras bıraktı. »

Lucia Tallová’nın Zilberman’da açılan solo sergisi Geçici Anıtlar, hafıza ile insanmerkezcilik arasındaki ilişkiyi tartışmaya açan, nesnelerin dünyayla ve birbiriyle kurduğu dolanık ilişkiyi odağa alan bir sergi.

Canan Tolon’un sergisi Nakarat, on iki resmin döngüsel bir kesişiminden oluşan, ormanı temsil etmektense ona yeni bir imge bahşeden bir sergi.

Bireyin ve toplumun bedenini kat eden birer kuvvet olarak kaygı ve krizi odağına alan bir sergiye dair.

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da düzenlenen sergisi Çek Valf üzerine üretim, hareket ve zaman kavramları etrafında bir inceleme.

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da gerçekleşen yeni solo sergisi Çek Valf, bütün-parça, doğal-yapay, geçmiş-gelecek gibi ikiliklerin ötesinde konumlanan, bu ve benzeri ikilikleri tek bir potada eriten bir sergi.

« Hiç kimsenin sesinin bir diğerine benzememesi gibi, ses meselesinin üretimi olan ses aletleri ve düzenekleri de kullanılan malzemenin hikâyesi kadar birbirinden farklıdır. »

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların somut mekân ve atık kullanımlarına dair bir diyalog.

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların üretim süreçleri ve mecra kullanımlarına dair bir diyalog.

Didem Erbaş’ın 7 Mart 2025 ile 10 Mayıs 2025 tarihleri arasında Sanatorium’da gerçekleştirilen Toprak Parçasının Koptuğu An isimli sergisi üzerine.

“Kültürel çeşitliliğin ortaya çıktığı, bağırılan çağırılan, deliler gibi eğlenilen” ancak “fakiri daha fakir yapan haksız sistemin” başlangıcı da olan 80’ler, geçmişe özlem, gençlik, güzellik, kameraya yansıyanlar ve kameranın yansıttıkları üzerine.

Bir buçuk yıl boyunca yapılan yürüyüşlerden beslenerek Haletiruhiye Semt Sakinleri sanatçıları tarafından Tarihi Bıçakçı Han’da gerçekleştirilen Belki de Geçenler İçin adlı sergi üzerine.

Zeynep Demirhan’ın Anlık Telaşın Anatomisi adlı sergisi, mekânsal ve kimyasal süreçleri iç içe geçiren, çoklu döngüler oluşturan bir sergi.

Barın Han’da gerçekleşen Anlatı Gücü İttifakı sergisinin küratörleri Onur Karaoğlu ve Alper Turan ile ittifakın sanatsal eylemlerine, ortaya çıkmasına vesile olan kolektif sürece ve izleyiciyle buluşmasına dair bir söyleşi.

Fotoğraf ve videonun imgesini yağmuru model alarak yeniden tasarlayan, zamanı döngüsel kılan bir sergi üstüne.

Esra Özdoğan’ın Çağla Özbek’in küratörlüğünde vücut bulan sergisi Makinedeki Hayalet, fotoğrafı gerçekçi değil gerçeküstü sahneler kurmak için işe koşan, resim ile sinemanın fotoğraf üstünden kesişip kavuştuğu bir sergi.

Burak Kabadayı’nın “Çölde Olduğunu Söylemenin Anlamı Yok” başlıklı kişisel sergisinin merkezindeki çöl mefhumuyla “felsefi bir didişme” girişimi.

« [Y]eni romanım üzerinde çalışıyorum. Tek gereken, biraz daha fazla nem. »

« Bizim için dışarısı ile içerisi, özel olan ile kamusal olan birbiri içine geçmişti. Ne de olsa düşünmek ve sanat yapmak için tuttuğumuz alan hayatın tam ortasındaydı. Üstelik bu hayat benim daha öncesinde tanık olduğum yaşam alanındakinden çok daha canlıydı… »

Heidelberg’deki Kurpfalz Müzesi’nde sahte resimlerle düzenlenen bir sergi ve Orson Welles’in F for Fake filmi vesilesiyle sanat, sahtecilik ve yapay zekâ üzerine.

Sarkis’in 85 Çığlık: Munch’tan Sonra adlı resim serisi imge ile jest arasındaki ilişkiyi ters yüz ediyor. İmgeye bir jest atamaktansa jeste imgesini bahşediyor.

Mardin Bienali'ne paralel Aufhebung sergisi ve kimi sanat haberlerinde geçen sanatçı tanımlamalarının ötekileştiriciliği üzerine.

« Sanatçılar izleri kaydederken kendi teknik ve estetik müdahalelerine sahip çıkıyorlar. Tabiatı izlerken kendi izlerini bırakıyorlar. »

İpek Duben’in üretiminde merkezi bir konumdaki Şerife üzerine bir mülahaza.

Mavi Süvari, Marianne Werefkin,
gelmiş geçmiş en iyi savaş resimlerinden biri, sürrealizmin
en kuvvetli yanı olan karışıklık,
günlük hayat resimleri, insanın içine
taş oturtan sergiler, köle ticareti ve silinen kadınlar üzerine.

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Farklı imgeselliklerde siyasi olanı
özenle aramak üzerine.

« [E]vle beraber sadece yükümü geride bıraktım sandım ama ev, bırakmak istemediğim bir parçamı da tutmuş kendinde. Gençliğimi, çocukların küçüklüğünü, kukuriku partilerini, şaşkın iyimserliğimi, geri gelmez bir yığın şeyi. Acıtan bir boşluğu var. »

« Şerife dizisiyle kurulan anlam, hâkim hegemonya diliyle özdeşleşmenin reddi tavrının da ötesine geçer … »

İçimiz Boşluğu Hatırlasın sergisinin odaklandığı renk ve sergide yer alan işler üzerine.