Günümüzde politik imajın limiti, politikanın yegâne nesnesi olan yeryüzüne hâkim imaj olarak dikey imajdır. Dikey imajlar bir temsil ya da bir model olarak değil, bir güç, bir erk, bir kuvvet ifadesi olarak var olup iş görür.

« İnsan Galler’e geldiğini tabelalardaki ardı ardına dizilen sessiz harflerden anlıyor. […] Galler’in en güzel simgesi bayrağı. Nasıl güzel olmasın, bayrakta kırmızı bir ejderha var, ortaçağdan kalmış gibi bir figür. Tutucu ve aynı zamanda hayalci oldukları muhakkak. »

« Dostluk yalnızca benzer insanların bir araya gelmesi değil. Hatta gerçek dostluk çoğu zaman farklılıkların varlığına rağmen ayakta kalabilen ilişkilerde kendini gösteriyor. »

« [H]ep tutkalımız oldu müzik bizim. Emin Dede’yi dinledik, Halil Dikmen’i anladık, Turgut Hoca’dan kalan Hamparsumlu deftere dokunmaya kıyamadık. Ona bakarken içim titredi benim hep… »

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hayalet Kuartet adlı sergisi, geçmişin şehirde bıraktığı yankıları dinlemeye yönelen bir sergi.

“Tasarladığı her afişte beklentileri bozarak bakışımızı değişime zorlayan” Zafer Lehimler’in afişleri ve tasarıma yaklaşımı üzerine.

Saadet Türköz’ün sanatı, insan sesinin söz ile ses arasında gidip geldiği, ne biri ne de diğeri olduğu, iki ucu kavuşturan ve onlar arasında hareket eden, doğaçlamalarla var olan bir sanat.

« Böyle bakınca başka türlü bakamazsın. Başka türlü bakamayınca başka türlü yaşayamazsın. Yaşamak sandığımız kadar içeriden değil, çoğu zaman dışarıdan öğrenilen bir ritimdir. Ritmi kim kurarsa, gerçeğin sınırlarını da o çizer. Karga ritim sever. »

« Sanat kurumu eleştirel olabilir, kapsayıcı olabilir, kolektif olabilir,
ama bu özellikler, içinde işlediği daha geniş yönetim ve finansal çerçeve
değişmeden kalıcı bir dönüşüm
üretmez. »

« İlk kez bulunduğum bir yer değil, defalarca görüp zihnimde tekrar ettiğim bir sahnenin içindeyim. Eskiden hatırlamak, yaşanmış bir şeyin izini sürmekti. Bugün ise çoğu zaman maruz kalınmış görüntülerin birikimi. »

Fırat Özeler’in 2023 yapımı belgesel filmi Kavur, ilkin Ömer Kavur’a ve hayatına dairmiş gibi dursa da, aslında onun anısına, bir yandan da bu anıyla özdeşleştiği kadarıyla insan olma deneyimine dair bir film. Bir melez film.

« İbret ve hayret duygularıyla birlikte işleyen bu hikâyede okur ürperiyor ama aynı zamanda düşünüyor: Dünyanın bilinen düzeni, insanın olağan yerleşikliği ne kadar sağlam? Bir hovarda neden kurda dönüşür ve neden bu soruyu sormak gerekiyor? »