Óliver Laxe’in 2025 yapımı Sirât’ı, anlatının erkenden dağıldığı, geriye bir hikâyeden çok bir hissin kaldığı, çölün devasa bir göçebelik alanına dönüştüğü bir film olarak okunabilir mi?

Gene Youngblood’ın ortaya attığı paleo-sibernetik çağ kavramı Gilles Deleuze ile Félix Guattari’nin felsefesi, Eugene Thacker’ın medya teorisi ve Alain Badiou’nün siyasi fikirleri üstünden yeniden düşünülebilir mi?

« Vatan hareket eder, çünkü insanlar ile toprağın arasında bir yerde durur: İnsanlar burada genellemenin parçası olarak kullanılmaz, daha ziyade şu insan ve bu insan, şu aile ve bu topluluktur. »

Emre Yeksan’ın Körfez adlı filmi alternatif bir dünya tahayyülü sunan, yurtsuzluğu melankolik olmaktansa özgürleştirici bir durum olarak yansıtan, akışkan ve kolektif bağlara dair bir film.

« Tarladaki ağaç, masadaki vazo veya yataktaki beden tercüme edilmeyi bekleyen yüzlerce sözcüğü barındırır. Gözümüz çizgileri ve renkleri takip ederken zihnimiz anlamlı bir sonuca ulaşmak için yoruma yaslanır. »

Kafka’nın öyküsü ışığında “Marksçı ideoloji kuramlarına ve Deleuze ve Guattari’nin ‘kaçış/uçuş çizgileri’ne değinen bir düşünce akışı.”

Yılmaz Güney’inki devrimci ajitasyondan ziyade gündelik hayatın çelişkilerini gün yüzüne çıkarmaya odaklı, söylemiyle değil imgesiyle politik bir sinema.

« Şu an mevcut tek şey ısıtılıp ısıtılıp önümüze koyulan, enerjisini geçmişi yâd etme ve ona dönmeye harcayan bir solculuk/antikapitalizm (ki bu da özünde bir tür muhafazakâr radikalizmden farksız). »

Ötekini suçlama siyasi eylemi imkânsız mı kılıyor? Siyasal paralizin yeni biçimi basbayağı kimlik politikaları olabilir mi?

Billie Eilish’in René Descartes’ın felsefesine anıştırmada bulunarak benlik sunumu, çoklu benlikler, fazla düşünüldüğünden düşünemez hâle gelmiş beden ve benzeri temaları ele aldığı Therefore I Am klibi üzerine.

Sermayenin bedeni mevcut ve muhtemel tüm ilişkilerimizi kuran motor, arzularımızı kayda alıp dağıtan, başkalaştıran kapsayıcı bant, zaman-mekân algımızı koşullayan muazzam sistemdir. Onun parazitleri olarak, onun içinden düşünür, hisseder, yaşarız.

Asit komünizm Foucaultcu hazzın da Freudcu haz ilkesinin de ötesinde konumlanan bir projedir. Karşı kültürün kayıp potansiyelini ihya etmeye yönelik olduğu kadar ütopyacı solculukla bağını kesmiş neoradikal ve deneysel bir sol politikanın ifadesidir. Arzu komünizmi.

Deleuze’ün Kıvrım’ında mekânsallığa/mimarlığa/mimarlara yapılan göndermeler ve kitabın açtığı yoldan giden çağımız mimarlarının üretiminde Deleuze’ün kavramsallaştırmasının yeri üzerine.

« Dijital ağ mimarisinin kökü, olanaksızlık üzerine kurulu kent mekânındadır. Bu nedenle rizomatik niteliğe sahip gibi görünen dijital ağın, olağanüstü zamanlarda yeniden-kurucu bir işlev edinememesi şaşırtıcı değil. »

Yapay zekânın bizi ittiği şey teknofilik bir tekillik değildir. Daha ziyade, Big Tech şirketlerindeki hissedarların kâr payını sağlama almak için geliştirilen sibernetik kontrol mekanizmalarına makinesel tabiyetimizin sağlanmasıdır.

Sermaye bugün kimliğin akışkanlığını baz alarak var oluyor. Sabit kimlikler üzerinden değil kimliğin değişkenliği üzerinden biriktiriliyor. Artık her türlü kimlik alınıp satılır vaziyette. Kimliğin kendisi açıkça kapitalizmin tekelinde.

« Sıcak kültürler toplumsal erimeye meyilliler. […] Aynalı gözlük implantasyonları ve kötü bir tavrı olan, Çinli ile Latin kırması, transseksüel, şizofren, stim bağımlısı, HIV+ bir Los Angeles fahişesi olarak Erimenin senin için de bir yeri var. »

Kogonada’nınki, bir ya da birçok filme gömülü olan ayrıcalıklı imgeleri tarayan ve tespit eden, keşfeden bir videoculuk.

Videonun işlemeye muktedir olduğu zamansal modları keşfe çıkan Paik, elektronik imgelemin Kristof Kolomb’u olarak görülebilir. Tüm yönleriyle keşfettiği ise elektronik zaman-imgedir.

« Kökeni arayan ve bulan, yeniden bulan filmdir deneysel olan: Deneysel film, filmi sınırına kadar iten ve onu,
onu limitleyen ne ise ona doğru genişleten filmdir. Kökeni yansıtır,
algıyı kendi üstüne kıvırır. »

Mimarlığın zamandan, müziğin ise mekândan bağımsız olduğu yaygın inancının tersine, Kraftwerk ve
Philip Glass müziklerinin ortaya çıkardığı mekânsallığın kültür endüstrisinin hızlı tüketim eğilimini yavaşlatma ihtimali üzerine.

Kendisini ahlak düzlemi üzerine değil, etik düzlemi üzerine yerleştiren Gummo’nun karakterlerini özneler
değil, atmosferik zarflar, çekimsiz
fiiller oluşturuyor.

« Ortada küçücük bir masa modeli etrafında şekillenmiş bir bienal yok, bienalin böyle kurgulandığını düşünen birisi var. Bienal gezmek yaratıcı bir eylem. Gezen kişi kadar farklı yorum üreten, farklanan bir eylem »

« Bienaldeki bütün işler, bienalin tüm derdi, sorduğu, sordurduğu sorular, Miralles’in “Ines-table” işi etrafında dönüyor. Adeta bütün bienal Miralles’in 93 senesinde tasarladığı bu masayı anlamlandırmak için kurgulanmış gibi! »

Bizi fincandan farklı kılan şey çizgilerin kurucu kapasitesiyse, çizgilere
ayıp etmekten bir an önce vazgeçmek ve tüm kortu oynamaya başlamakta sonsuz yarar var.