« [H]ep tutkalımız oldu müzik bizim. Emin Dede’yi dinledik, Halil Dikmen’i anladık, Turgut Hoca’dan kalan Hamparsumlu deftere dokunmaya kıyamadık. Ona bakarken içim titredi benim hep… »

« Rüyam dedi ki bu ak sakallı bol rüzgârlı adam sana iyi gelecek, canını yakacak belki bazen ama kalbindeki derin yarıkları tamir edip de sana kendinle ilgili paha biçilmez bir miras bırakacak giderken. »

« İşte benim ilk gerçek evim; kendimi
ait hissedebildiğim, dünya dışı dünyalara açılan ilk kapı; tümüyle yalnız kalabildiğim ilk huzurlu mekân; sırtımı yaslayabildiğim güvenli ilk dayanak. »

« Rüzgârsız, hatta bezdirici derecede durgun havaya rağmen anıt ağacın yapraklarında hareketlenmeler başladı ve yalnızca birkaç saniye içinde dallar da dalgalanarak bu beklenmedik dansa eşlik etti. »

Irene Taylor’ın Trees and Other Entanglements’ı insanlığın hafızasının ağaçlarla iç içeliğini görünür kılıyor.

“Sızıntıyı varoluşsal bir eyleme çeviren ağaçların iki [M]avi’ye –gökyüzü ve yerküreye– yaptığı sızıntılarla ‘öteki’ evrenleri nasıl mümkün” kıldığı üzerine.

Bazı restoranlarda para üstünün yanında gelen karanfil oraya nereden geliyor? Avrupalı aristokrat sınıfın ihtişamlı sofralarından dini ritüellerde kullanılan tütsülere karanfilin hayli ateşli hikâyesi.

Huzur, sağlık, dayanıklılık ve aşkın sembolü. Muhtelemen hepimizden
daha kentli. Şüphesiz hepimizden daha dayanaklı. Adı, Budist tapınaklarının bahçesinde bulunduğu için pek çok dilde mabet ağacı anlamına geliyorsa da
ona rastlama olasılığımız yüksek.

Endüstri devriminin demir ve petrolden sonra üçüncü önemli hammaddesi olan kauçuğun, dekorasyon dergilerindeki
ya da hafızalardaki salon imgelerinde
izi görünmeyen karanlık bir hikâyesi var: Amerika ve Asya’nın yerli halklarının kâbusu Kauçuk Patlaması.

IKEA sayesinde adını duyduğumuz
huş ağacı, mobilya tasarımında gerçekleşen organik form devriminin baş aktörü. Pek çok kültürde yeniden doğuşla ilişkilendirilen ve destanlarda yeri olan ağacı, denilen o ki insan
beş duyusuyla birden hisseder.