Hâlâ küresel dünyanın finans ve iş merkezi ve başkentlerin başkenti olan bir kente dair dünden bugüne uzanan, tarihsel ve eleştirel bir düşünce silsilesi.

Sinema, müzik ve edebiyatın olduğu kadar savaşın, acıların ve yıkımın, bugünlerde ise daha ziyade girişimlerin, dönüşümlerin ve ticaretin kenti olan Varşova üstüne notlar ve gözlemler.

« Nerede olursanız olun, Doğuya gittikçe derin bir hüzün ve yoğun bir acı hissi sizi takip eder. »

« Kuşlar ömrün tekrarını ilan ettiğinde, bir flanör olma arzusuyla, sabahın ilk vapur seferiyle başlayan şehir içi seyahat, o günün sonunda bir flanör olarak mı tamamlanıyor? »

« Ben Samsunluyum. Hâlâ ölmeden önce yemek istediğim son yemek Samsun pidesi. Hâlâ öldükten sonra aile mezarlığına gömülmeyi arzu ediyorum ve artık her fırsatta Samsun’a gitmek istiyorum. »

Yükselen sıcaklarına ve içerdiği kayda değer turist kalabalığına rağmen hâlâ cazibesini koruyan, her sokağı, her binası hâlen cezbedici olan bir şehre gerçekleştirilen bir seyahate dair.

En büyük film müziği bestecilerinden biri kabul edilen, film müziklerinin filmden ayrı birer sanat eseri olarak kabul görmesini sağlamış, çoğu film müziği çalışması klasikleşmiş İtalyan bestekâr Ennio Morricone’ye dair.

American Psycho’nun ana karakteri Patrick Bateman’ın günümüzde giderek ön plana çıkan toksik erkek figürüyle ne tür bir ilişkisi ve bağlantısı var?

Yarım asrı geride bırakmak, elli yaşına gelmek, bu yaşa gelene dek öğrenilenler ve öğrenilemeyenler, ellilerin diğer on yıllarla ilişkisi, çocukluk deneyimleri, ailenin hayattaki yeri, aidiyet hissi, gençlik ve yaşlanmak üzerine.

David Lynch’in sineması rüya ile kâbus arasındaki ayrımı bulanıklaştıran ve bu bulanıklığın meskeni ve sağlayıcısı olarak Amerika’yı atayan bir sinema. Blue Velvet ise bu sinemanın parçaları içinden en Amerikalı olanı.

Yaşam kalitesi yüksek şehirler her daim yaşanmak istenen yerler mi oluyor? Bir şehirde yaşama arzusunu sadece nesnel ölçütler mi belirliyor?

Bir kenti yaşanabilir kılan nedir? Özgür ortamı mı, yeşil alanları mı, sağlık ve eğitim hizmetleri mi, ekonomik refahı mı, yoksa bir başka gösterge mi?

« O çocuk bir müdür muavinini nerede görse tanır: Ütüsüz, modası geçmiş gri takım elbiseleri veya koridorda ses çıkarmayan ayakkabılarından ve birazdan yüzüne inecek bir tokata hazırlık niteliğindeki bakışlarından… »

Her ne kadar ziyadesiyle tüketilmiş ve tüketim kültürüne kurban gitmiş gözükse de Roma hâlâ deneyimlenesi pek çok değerle dolu: sinemalar, restoranlar, kafeler, mağazalar, yapılar, meydanlar, ritüeller ve dahası.

Elli yılı aşkın kariyeri boyunca yüz kırk yedi filmde oynamış ve her oynadığı filme oyunculuğuyla değer katmış bir ikon hakkında biyografik notlar.

Olimpiyatlar disiplinin göstergesi olmaktan çıkıp şovenizmin tekeline girmiş ve bayağılaşmış olabilir mi?

Avusturya İmparatoriçesi Elisabeth ya da bilinen adıyla Sisi, aristokratik bir figürken popüler kültürün bir parçasına dönüştü. Medyatik bir figür hâlini aldı.

Kurucu ve kutsal addedilse de olunmaktan çok dönüşülen bir hâl ve kadim olduğu kadar gündelik hayata dair bir ilişkisellik biçimi hakkında.

Dünyanın kültür sanat başkentlerinden biri olan, birçoğunun hayallerini süsleyen ama bir o kadar da klişelerle dolup taşmış bir şehir üzerine yirmi yılı aşkın bir süreyi kapsayan deneyimlerin bir muhasebesi. Bir Paris vakayinamesi.

Herkes kendince deneyimlese de dünyayı ve hayatı daha geniş bir perspektiften görmeyi mümkün hâle getiren, ötekine duyulan hisleri yoğunlaştırma işlevi gören ve hayatın bir parçası olan bir deneyim üzerine.

Yazmaya teşvik eden ve yazıyı kişiye özel ve güzel kılan kalemler hakkında.

Türkiye’nin modernleşme serüveninin ipuçlarını üstünde taşıyan bir nesnenin koleksiyonu etrafında gelişen kişisel olduğu kadar toplumsal bir mülahaza.

Tutku ile takıntının birliği üzerine.

Sadece şiir yazsaydı, tek üretimi şiir alanında olsaydı bile modern sanatın en önemli figürlerinden biri olacağı iddiası tartışmaya pek tabii açık gözükse de, Picasso’nun edebi açıdan dikkate değer bir şair olduğu tartışmasız bir gerçek.

Pablo Picasso ne E.E. Cummings ne de Dante Gabriel Rosetti gibi bir şairliğe sahip. O ne öncelikle bir şair ne de şiirleriyle ressamlığını aşmış biri. Ressamlığıyla şiirlerini aydınlanacak bir karanlığa sürüklemiş bir ressam-şair o.

« Yemek yiyip yemediği sorulduğunda ağlamaya başlayan bir kız çocuğunun bir vahşi gerçek olarak var olduğu bir dünyada nasıl mutlu olabilirsiniz? Nasıl bir dünyada yaşadığımızı o göz yaşlarından daha iyi ne anlatabilir? »

Modernlik ile ahlak arasındaki gerilim, Michelangelo Antonioni’nin sinemasının bel kemiğini oluşturur. Bu ikilemde boğulan kimselerin sinemasıdır onunki.

Michelangelo Antonioni’nin sineması modernitenin üç temel unsuru olan bilgi, etik ve estetik ekseninde kurulu, çağıyla uyumsuz, eleştirel bir sinema.

Modernliğin tarihi bir nevi yalnızlığın, yabancılaşmanın ve yozlaşmanın tarihidir. Michelangelo Antonioni de bu tarihe tanıklık eder sinemasıyla.

« Peki biz ölümlüler, şehirlerinin kurban edildiği inşaat ayinlerine katılıp paylarını almak istemeyen, egemenlerin zerre kadar umurunda olmayan sıradan yurttaşlar, ne yapacağız? »