Büyükada Rum Yetimhanesi… Hatırlanması güç olanı unutulmaya terk etmek mi, yoksa yüzleşilmesi zor olanı da seçkiye dahil etmek mi?

Emre Yeksan’ın Körfez adlı filmi alternatif bir dünya tahayyülü sunan, yurtsuzluğu melankolik olmaktansa özgürleştirici bir durum olarak yansıtan, akışkan ve kolektif bağlara dair bir film.

« O kadar büyük bir manzara açıldı ki karşımda her şeyi anladım. Sen de o manzaranın başka uçlarından birindesin, zaten görüyordun tamamını, işte aramızdaki fark bu. Sana inancımın sebebi de bu, kaç roman çıkar bilirim. »

Gregg Araki’nin 1995 yapımı kült filmi The Doom Generation, arzunun doyumsuzlaştığı ve şiddetin atmosferikleştiği bir film. Araki’nin Teenage Apocalypse üçlemesinin bir parçası olan atipik bir yol filmi.

Volker Ippig için kurtarış ağlara gidecek topu engellemekten ibaret değildi; onun kurtarması gereken evsizler, uzak bir kıtadan insanlar ve hatta koca bir toplum vardı.

Wim Wenders’in 1998–2003 yılları arasında art arda çektiği müzik belgeselleri Willie Nelson at the Teatro, Buena Vista Social Club, Ode to Cologne: A Rock ‘N’ Roll Film ve The Soul of a Man’e dair detaylı bir inceleme.

« Bu kente gitmeden önce bile onun anısı içimdeydi; bir şeyin anısı gibi değil, bir arzunun özü gibi. »

“Yakın tarihimiz protesto kültürleri açısından hayli fırsat yaratan bir aralık oldu.” Bob Vylan’ın dediği gibi
“Biz gökten zembille inmedik /
Burada yaşıyoruz.” Ses çıkarabilen sanatçılar düzen bozuyor, punk rock heyecan yaratıyor.

Merve Yücel ve Eylül Şenses’in Salt’ta hazırladığı Su Etrafında programı kapsamında Marmara Denizi’nde gerçekleştirilen bir derin dinleme pratiği üzerine.

« Sünnetin işlevine dair Nişanyan’ın cevabı tanıdık. Kabile aidiyet töresinin bir emaresidir sünnet. […] Bu cevap eksik. Zira sünnetin neden genital organlara dair olduğunu ve çocuk yaşta yapıldığını açıklamıyor… »

Çağla Gillis’in E Blok, Daire 5 adlı kısa filmi zamanlar ve mekânlar arası geçişlerden oluşan, bireysel bellek ile aile belleği arasında mekik dokuyan, anılara bir tür sarmal formu kazandırıp onları derinleştiren bir film.

« Evin, toprağın sınırları olduğu gibi devletlerin de sınırları var. Bu sınırlar bazen bizi korur, bazen de bir şüphe anında, kendimizi korunaksız hissettiğimizde bize hapis olur. »

Antalya Müzesi, Vasco de Gama, Portekiz’in kolonileri, Karanfil Devrimi, Porto’daki Casa da Musica,
Lizbon’daki Siza yapıları, hikâye anlatıcılığı, azulejo’lar ve Portekizli
üç güçlü kadın üzerine.

« Uyumayan ama gündüz düşleri gören bir tür düşlendi. Biri tarafından düşünüldü, birinin aklına düştü. İsmi bilinmeyen kadın uykusundan uyandı. »

Yataylık fikrinin modernlik ve postmodernlikle bağı, yatay olanın patetik olanla ilişkisi, yataylık ile tekrarın tekrarı ve yenilik arasındaki bağlantı ve dahası üzerine notlar.

« Tarladaki ağaç, masadaki vazo veya yataktaki beden tercüme edilmeyi bekleyen yüzlerce sözcüğü barındırır. Gözümüz çizgileri ve renkleri takip ederken zihnimiz anlamlı bir sonuca ulaşmak için yoruma yaslanır. »

Philippe Grandrieux’nün sineması bedensel yoğunlukları film imgesinde billurlaştıran bir sinema.

Hem benzeşmesi hem de farklılaşması gereken iki mezar üzerine.

Yollara adanmış bir filmografiye dair.

Günümüz sineması üzerine kofa yoran ve farklı disiplinlerden gelen yirmi bir kişinin katılımıyla gerçekleşen bir 21. yüzyıl sineması soruşturması.

Paul Thomas Anderson’ın 2002 yapımı kült filmi Punch-Drunk Love, Amerikan bir figür olan loser’ı konu edinip nevi şahsına münhasır şekilde yeniden konumlandıran, dekupajından müziğine zekice tasarlanmış eşsiz bir iş.

En büyük film müziği bestecilerinden biri kabul edilen, film müziklerinin filmden ayrı birer sanat eseri olarak kabul görmesini sağlamış, çoğu film müziği çalışması klasikleşmiş İtalyan bestekâr Ennio Morricone’ye dair.

« Odada ne var ne yok görmemiz gerek. Fakat en ufak hareketimiz bile odada kestiremediğimiz değişikliklere yol açıyor ve hareket etmeden odada ne var ne yok anlamamız mümkün değil. »