Serdar Kökçeoğlu’nun Pil adlı kitabı ile belgeselcilik pratiği arasında mekik dokuyan etraflı bir söyleşinin ilk kısmı.

« Şehre gecenin çöktüğünü sayısız
defa görmüştü ama karanlığın çöktüğüne ilk defa şahit oldu. Şehirde kendini yalnız hissettiği nice zaman olmuştu ama bir şehrin yalnızlığına
ilk defa tanıklık etti. »

« Günlerin birbirine benzediği, hislerin üst üste yığıldığı bir akışta böyle bir an bir çatlak gibi açılır. O çatlıktan içeri ışık sızar; insan kendine daha yakından bakar. Hatıralar, beklentiler ve suskunluklar aynı anda beliriverir. »

« En üste koyduğu kitabı alıyor, kaldığı sayfaları açıyor. Banknotu cüzdanının yanına koyuyor. Artık zengin, ancak aç değil. Duraksıyor. Bu yaptığını tekrar ediyor. Banknotu bir kitabın arasına, bir cüzdanın yanına koyuyor; bir daha yapıyor. Hiçbir şey değişmiyor. »

Ulrich Seidl’ın üçlemesinin üçüncü ve son ayağı Paradise: Hope, olduğu hâliyle çevresine uyumlanamayan bir bedenin etrafındakilerle paylaşmış olduğu yalnızlığın derinliklerini görünür kılar.

« Yalnızlığın, birliğin, yalnızca kendinle bir arada olmanın zevkleri vardır. [...] Kimse ne karıştırdığınızı bilmez. Kimseye de anlatmazsınız. Yaya kalmış bir türsünüzdür, onca imkâna rağmen, cepte paranız olmasına rağmen araçları tercih etmezsiniz. »

« Dahil olduğumuz, oyunlara başvurarak sürdürdüğümüz bir diyaloğun en yalın hâlini bize sessizlik getirir. ‹ Her şey bir gün kaybolur. Ama geriye kalan her şey yeni dünyada devam edecektir. › »