Müzeler ve galeriler devasa şirketlerin ve holdinglerin toplumdan gasp ettiği artı-değeri kendilerine simgesel değer olarak döndürdüğü mekânlara dönüştü. Sanat araçsallaştı ve sömürgeleştirildi.

Talep yaratmaktan başka bir amacı olmayan günümüz kapitalizmi kendi varlığına karşıt değerleri dahi soğuran, metalaştıran bir güce sahiptir. Eksik olan ise bu gücün kaynağı ve sınırlılığına dair temelli ve radikal bir eleştiridir.

« [M]üze, teşhir etmenin mimari bir model olarak en çok gelişim gösterdiği zaman-mekân organizasyonudur. Müze bir gösteri[m] mekânıdır ve bu sayede gösterdiği şeyin sosyal, ekonomik ve estetik statüsünü belirler. »

« Lacan, Marx’ın mübadele değeri ve kullanım değerine musallat olmuş üçüncü bir değerden bahseder:
Kült değeri… Bu üçüncü unsur birbirine dolanmış bir süreci tetiklemek için
iyi bir manipülasyon aracıdır. »

Araf’a düşmüş bir nesne,
“arzu edildiği takdirde bütün hayati fonksiyonlarını yerine getirebilecek durumdadır. Ama onu hayata
—insanların gündelik hayatına—
bağlayan bir hat kesilmiş gibidir.”

Sermayeye değer kazandırma sürecinde spesifik olarak metanın bedeni üzerinde icra edilen işlemlerin rolüne ilişkin.