“Tasarladığı her afişte beklentileri bozarak bakışımızı değişime zorlayan” Zafer Lehimler’in afişleri ve tasarıma yaklaşımı üzerine.

Sokaklarda gördüğümüz, ekleyerek değil çıkartarak gerçekleştirilen kolajın, dekolajın kamusal bir ifadesi olan yırtık pırtık posterler ile wabi-sabi felsefesi arasında ne tür bir bağlantı olabilir?

« Bir grafik tasarımcı olarak Altıntaş’ın ürettiği işlere kronolojik bir bakış attığımızda, aldığı estetik kararların birbirini hazırlayan potansiyellikleri barındırdığını ve bunları doğurduğunu rahatlıkla görebiliyoruz. »

Altıntaş’ın Ankara’da gerçekleşen
1987 tarihli kişisel sergisi için tasarladığı afiş üzerine.

Ionesco’nun bir perdelik trajik farsı Sandalyeler’in Kent Oyuncuları yorumu için Altıntaş’ın yirmi yedi yaşındayken tasarladığı afiş üzerine.

Proje olarak büyük ölçüde kendinden bekleneni yerine getiren dizi, afişlerin ilk kez sergilendiği Jeff Talks Peş Peşe kapsamında gerçekleşen ve 34. afişin tasarlandığı atölye ile son buldu.

Hareketli afişin olasılıkları,
romantik duraklar, sıfırdan başlamak, CMYK cenazesi ve mecranın kendisine dönüşmek üzerine.

Sinema fenerleri, ilk büyük sinema salonlarının açıldığı 1920’li yıllardan başlayarak 1990’lara kadar seyirciyi sinemaya çeken önemli bir tanıtım aracı. Bu fenerleri kimlerin nasıl yaptığına
dair bilgiler ise bölük pörçük.

Mesleki üretim, meslek adına üretim
ve konmuş bir tuğla varsa onun üstüne bir tuğla eklemek üzerine.

‘Anlaşılmanın ve anlaşılırlığın umursanmadığı dönemlerde’ yedi ülkeyi gezen bir serginin dev afişi üzerine.