« Dışlanmış, kenara itilmiş, görmezden gelinmiş tüm bireylere tam destek verip yanlarında olmuş bir kadındı Güllü. Arabeskin, dik duruşun, varoş kültürün bağrından çıkmış bir elmastı. »

Elizabeth Sankey’in Witches’ı sessizliğin güçsüzlükle eşdeğer görüldüğü, kadın imajının erkek eliyle çizildiği bir ortamda kadınların hikâyelerine ses veren, sözünü sakınmayan cesur bir film. Cüretkâr mı cüretkâr bir cadı külliyatı.

« Erkekler patriyarkanın idealize edilmiş erkeklik kodlarına uygun davranamama stresini o kadar yoğun bir şekilde tecrübe ediyor ki bu durum sağlıklarını tehdit etmeye başlıyor. »

« Güç ve kontrolle tanımlanmış erkekliğin şiddetinin, tahakkümünün neden olduğu parçalanmışlığın yıkıcı ve yok ediciliğinin dönüştürülmesini sağlamak mümkün olabilir mi? »

Greta Gerwig’in son filmi Barbie, kurgusunun gücünü temelde cinsiyet eşitsizliğini yansıtmasından alan, belirgin şekilde ataerkiyi konu edinen, ışıltılı, simli ve pespembe bir tasvirini sunduğu plastik dünyanın içinden kendince feminizme giriş sunan bir film.

Pembe renge uysal, normatif bir feminenlik atayarak kendisini bu kalıplara tabi hissetmeyen kadınları uzaklaştıran kültürel değerler mekanizması sarsılıyor: Monáe’nin siyah beyazlarını çıkartıp kuşandığı pembe, feminist bir manifestoya dönüşüyor.

Bir yarı-tıbbi hap ile temas edilenler, üretilenler ve yeniden-üretilenler:
ideal kadın güzelliği, ataerkillik, toplumsal cinsiyet, beden, egzotizm, oryantalizm, toplumsal sağlık, normallik, Doğu ve Batı.