Koku iyi veya kötü değildir; kokudur, yalnızca koku. Bütünlüklüdür; tek ve kapsayıcıdır. Estetikle sınırlı bir olgu da değildir ve hiç olmamıştır. Sadece diğer duysal alışkanlıklarımıza kıyasla çok daha atıl bir kullanıma sahiptir.

« ‹ Bir gece geç saatlerde Faiz şiirler okurken Beyrut’un pis bir restoranında oturduk. Bir süre sonra Faiz ve İkbal benim için şiir dizeleri çevirmeye başladılar ama gece ilerledikçe bunun pek bir önemi olmadı. › »

Tasavvufun kafa karıştıran yanı,
Mimar Sinan’ın yapıları, alakasız görünen bilgi zerreciklerini bir araya getiren, bütünleştiren ve insanlar arasındaki önem hiyerarşisini silen bir tarih anlayışı üzerine.

« Bugünden geçmişe bakmak daima daha kolay, tehlikesiz gibi ama muhakkak uzun ve değişken hatlı,
yarı-kurgu bir serüven hâlinde seyredecektir. »

« Her filmik mekân, her ne kadar hareketselliği itibarıyla sonsuz şekilde varyasyonlanabilse de, belirli bir hareket toplamını içerir. […] O hâlde filmik mekân, ilksel hâlinde hareketin zamansallığını cisimleştiren uzamdır. »

« İnşa etmeyen düşünce olmaz. […] Düşünsel etkinlikle yoğrulmayan inşa olmaz. »

« Tüm bunların benimle belki ilgisi var, belki de hiç yok. […] Ben de beni sadece senin tanıdığın kadar tanıyorum. »

« ‹ Yaptıklarına şiirsel diyorlar. Bence doğru. Şairlerin yaptığı da bu değil mi, dili yırtıp, koparıp, türetip ucube bir şey yapmak. Ama yaratmak. Mutlaka dokunmak › diyorum ona. Ahmet kabul etmiyor. »

Yağmur Özdemir’in Bekledim’i olağandışı bir tasarım nesnesi. Şeyleri aydınlıkta değil karanlıkta görüyor ve gösteriyor. Bir nevi fotografik bir gece görüşü sağlıyor. Bekledim’in dünyası, belli belirsiz nesnelerle dolu, flu bir dünya.

« Porsiyonu küçük, çok lezzetli bir yemeğe benziyor Ljubljana. Yavaş yavaş yiyip tadını çıkarmak istesem de oburluğuma yeniliyor üç ısırıkta indiriyorum mideme. »

Fotoğraf bir belirlenim olarak mekândan ayrılamaz, ama bir kurulum olarak perspektiften de ayrılamaz. Fotoğraf bir perspektif kalıbıdır; statik olduğu kadar analojik bir inşadır.

Yapay zekâ yardımıyla fotoğrafları renklendirmek ve eksik parçaları tamamlamada teknolojinin kullanımı üzerine.

« Yaklaşırken büyüyen, uzaklaşınca küçülen umutların ürünüydüm. Ortaçağdan kalmışçasına tekinsiz, onlarca metre yükseklikte bir kulenin
en üst katında olduğumu hatırladım tekrardan. »

« İki kesim de kendisini aynı biçimde, sadece farklı gibi görünen içeriklerle uyuşturuyordu. Hâlbuki ikisinin de ucu aynı yere bağlanıyordu… [...] Evlilik dünyadaki en önemli şey miydi? Yaşamak için elzem miydi? »

Sinemada, yıllar içinde toplumsal beklentiler, ekonomi, sosyal dönüşümler ve benzeri etkenlere bağlı olarak değişen tür tanımları ile
görmek istediğimiz “niş” şeyleri sunan “istismar filmleri” üzerine.

« Film, artık kendimizi özdeş görmesek de aslında doğanın uzantısı olduğumuzu ve her şeyin doğa olduğunu ya da böyle bir parıltının içinde yaşadığımızı hatırlatır gibi. »

« Hava karardıkça karanlık gerilip kendini taşlara vuruyor, dağı delip, deli bir delik olmaya karar vermiş karanlık. O, bir taşın üstüne oturuyor, ölmez sağ kalırsa kaç günlük bir yolu olduğunu bilmiyor, böyle kaç gece var, bilmiyor. »

« Griye alışmak zorunda olmanın yasını tutarak geçiriyorsun günlerini. Gri, uçlara kaçamayacak olmak demek; artık coşkun aklar ve aksi, kapkaranlıklar olmayacak hayatında. Soluk ve uçucu detaylarla gelecek ve geçecek ömrün. »

Mimar olmanın, yapılan işlerle
sınırlı kalmaması üzerine.

Bir felsefeci olarak Jean-Paul Sartre’ın farkı, yazma şeklinde ya da üzerine yazmayı tercih ettiği şeylerde değil. Daha ziyade, felsefesinin kendisinde. Hayatı olumlarken olumsuzlayan, hayat gibi paradoksal olan düşüncesinde.