“İstenmeyen tüylerden kurtulmanın [türlü] yolları”, asker tıraşı, okul tıraşı, bit kontrolü, sakal vergisi ve nicesi kılı terbiye etti, ediyor. Peki yine de tüm özen neden kafa kılında toplanıyor?

Darülbedayi’nin açtığı tiyatro mektebine gazete ilanıyla öğrenci aranır. Otuz dört adayın başvurduğu sınavda yeterli sayıda yetenekli aday bulunamaz. Altı erkek ve iki kadından oluşan bir kadroyla eğitime başlanır.

Füsun Onur’un Galata Köprüsü anısına İstanbul’un maviliklerinde süzülen Pembe Bot’u ve Arter’in OyunBu, Aynadan İçeri sergileri üzerine.

Deneyimleyenini içine çeken sanal ortamlar yaratma arzusunun kökeninin milattan önceye dek izlenebileceği düşünülürse, yeni medyanın gerçekten, özünde “yeni” olduğu söylenebilir mi?

« TED konuşmaları kültürü bizleri
hazmı kolay ama bağlamdan kopuk,
bir yandan da ustaca hazırlanmış
bilgi kırıntılarıyla besledi ve sonunda bilginin kendisiyle olan ilişkimizi, entelektüel merakı ve çabayı unuttuk. »

« Su ve seneler ne kadar güçlü.
Zaman nasıl her şeyi yuvarlıyor. Keskin hiçbir şey kalmıyor. Kızgınlığı, kırgınlığı hiç geçmez sanıyordu. Şimdi neden zamanında kızdığını da kırıldığını da hatırlamıyor bile. »

Eurovision’ın Amerika’da artan ününden faydalanma ve NBC’nin çevrimiçi platformuna özgün içerik kazandırma arzusuyla ortaya çıkan American Song Contest’in canlı kalabilmesi için, ülke içindeki rekabet yeterli olacak mı?

« Yaşamı boyunca, bir şeyleri fazla fazla seyretmekten sade bir zevkin çalımıyla yetinmeyen tinsel bir boğazı, tipografinin mono görünümleri tatmin ederdi belki ama her durumda değil. »

« İnsanlar ölür. Kalemler ölür.
Apple MacBook Pro ölür. Kurbağalar ölür. Törpüler ölür. Biletler ölür.
Heykeller de ölür. Kraliçe olur. Sonra başka şekilde olur. Sonra gene olur! Yine yeni yeniden olur. »

Giriş, gelişme ve sonuç bölümlerinden oluşan klasikleşmiş yapısal bir şemayı benimsemeyen yani klasik anlatı biçimine sığmayan, evrenini süreklilik ve amaç gözetmeksizin kuran bir film Annette. Kendi hakkında düşünen bir film. Çağdaş bir meta-sinema örneği.

2001: A Space Odyssey zaman-mekânsallığın oluşumsal doğasıyla ilgili bir film. Kendi içerisinde derleyip işlediği ve evrilttiği dört ayrı zaman-mekânsallık var: makinesel, yaşamsal, yeğinsel ve tanrısal zaman-mekânsallık.

« [K]edi toplumunun gündüz düşleri
hep içerilere yönelir. Bir içe kaçış sunan her tür bakış noktası, kedi bireyi için umuda ve olasılıklar dünyasına açılan
bir kapıdır, penceredir. Kediler dışarı bakmaz; bilakis içeri bakarlar… »

Herkes İçin Mimarlık hangi sorularla yola çıktı; on yılda neler biriktirdi?

« İnsanoğlu hem yaratıldığı yerde hem de sürgününde yüreğinin birlik isteğini karşılayamaz. Var olduğu yerle bir olamaz. Ve fakat var olmaya devam eder tutunacak temel bir gerçek bulmuş olmanın itkisiyle. »

« …Çavuşesku’nun o yüzlerce odalı sarayı, o saraya giderken yürüdüğüm bulvarın genişliği, o bulvarda inşa edilen bitişik nizam binaların boğuculuğu beni burada geçirdiğim üç günün her saniyesinde şaşırttı. »

Sultanahmet Meydanı’ndaki Alman Çeşmesi’nin açılış töreni ve çeşmenin zaman içerisinde meydanda yarattığı dönüştürücü etki üzerine.

« Sorular sormamak. Ve dolayısıyla cevaplar almamak. Şeyleri soruların ve cevapların ötesinde kavramak. Bağlanmak: Bağlı olduğunu keşfetmek. Bir zincir, zaman-mekânsızca uzanan. Sonsuzda bağlanan. Din sandıkları şey din değil. Din bu işte bu, religō. »

Kadını pasif ve güçsüz bir figür olarak işleyen patriyarkal ve basmakalıp filmlerin tersine Gazeteci Kız, güçlü kadın imgesini ve girl power duygusunu kendince ihya eden, radikal bir film.

« Dahil olduğumuz, oyunlara başvurarak sürdürdüğümüz bir diyaloğun en yalın hâlini bize sessizlik getirir. ‹ Her şey bir gün kaybolur. Ama geriye kalan her şey yeni dünyada devam edecektir. › »

« [Ü]stümüzden savaş uçakları geçiyor. ‹ Ya › diyor, ‹ Siz burada nasıl yaşıyorsunuz? › İşte onun yaşayamayacağı, korktuğu yerde, biz oranın hasretliğini çekiyoruz. »