« Onunla aramız hiçbir zaman kusursuz olmadı. İkimiz de ayrı biçimlerde havaiyizdir, hep ayrı tellerden çaldık. Ama son zamanlarda onu sık sık hatırlıyorum; hem de çok belli
bir biçimde. »

Cevizin yaprakları hızla büyüyor.
Bir haber yumruk hissi veriyor.
İlk uğur böceği, bileği geçen yabani yulaflar, papatyalar ve gelinciklerle bahar geliyor. Cunda’da pazar var. Kucaktaki sepette eve gelen kuzugöbekleri kurutuluyor...

Her şeye kadir ideolojilerin belirlediği bir gündelik hayatla, gündelik hayatın birbirleriyle ilişkilendirilemeyen fragmanları arasında sıkıştık. Buradan çıkmak için, daha çok “mürekkep yalayıp dirsek çürütmek” gerekiyor.

Liane Moriarty’nin ünlü romanı
Big Little Lies’ın uyarlaması, televizyon ekranında izleyicilerle buluştu. Aynı isimli mini dizi, hem eğlence sektörünün hem de kadınların sektördeki yerinin değişimini ortaya koyuyor.

« Çaresizlik, dükkân önlerinde plastik taburelere yığılmış, sigaralardan göğe tütüyor, tütüyor, ama bitmiyordu. Efkâr, boş sokaklarda dolaşmaktan sıkılmış, akşamı bekliyordu. Bir türlü akşam olmuyordu. Acaba, diye meraklandı,
bu ara gelen oluyor mudur buraya. »

Basının en ‘suya sabuna dokunmaz’ alanı olarak algılanan moda medyasının ana akım dergilerinden birinde
‘muzır neşriyat’ damgasını yiyen
meçhul içerik üzerine.

Neden çocuklar kendileri için tasarlanan her üründe renk cümbüşü ve görsel karmaşaya razı olsunlar? Yayın hayatına başlayamamış bir çocuk dergisinin macerası ve üç şahane örnek.

1970’lere ait bir tür olan text adventure oyunların özelliği, karakterlerin komut yazılarak kontrol edilmesi. Bu türün başarılı ve güncel örneği Stories Untold, 1980’li yılların teknolojik araçları üzerinden ilerleyen tekinsiz bir oyun.

Mutluköy’e bitap bir varış. Hem veda yorgunluğu, hem yol ve ittire kaktıra taşınan onca yük. Ev serin. Yatak nemli. Ocak çalışmıyor. İnternet yok.
Ama ev şahane. Bostan yapılacak yerin toprağı taşlı. Tohum kutusu dolu.
— Şehri feshediş günlüğü.

Akdeniz kökenli bir bitki olan zakkumun Latince adı olan oleander’ın da, Arapçadan gelen Türkçesinin de
olumlu anlam ya da çağrışımları yok. Oysa dekoratif özelliği ile öne çıkmasına neden olan etkileyici çiçekler açıyor
ve kimileri için umudu simgeliyor.

Jake ve Dinos Chapman’ın Arter’deki Anlamsızlık Âleminde başlıklı sergileri
üç kata yayılan bir retrospektif.
Sergi yapısı, bütünlüklü bir söylem ya da karşısöylem araçları oluşturabiliyor mu? Sergi adıyla yarattığı beklentiye nasıl bir karşılık veriyor?

Sırtını dağlara yaslamış, iki yönde de dağları delip geçen nehirlerin arasına yerleşmiş. Fabrikalar, dev bir liman ve kilometrelerce uzanan plajlar bir arada, neredeyse iç içe. Hangi şehir, böylesi
bir ilişkiyi iyi yürütüyor olabilir?

Hayvan sevgisini endüstrileştiren insan, ölü hayvan bedeni üzerinde de verimli bir tahakküm kurdu. Kendi ölü bedenini ise bir tür yas ihtiyacıyla en çevreci,
en steril, en tasarruflu, en yaratıcı ve edepli şekilde tasarlamanın peşinde.

Mekânlar kapanınca, masalar toplatılınca, sponsorlar kaçıp hoparlörler susunca ve sokaklar da boşalınca geriye bir adam ve bir kulaklık kalır. Türkiye’nin en özel DJ’i, dinlemenin nasıl bir şey olduğunu anlattı.

Her konuda olduğu gibi mimarlık üzerine de hayaller kurmak gerekmiyor mu? “Mimarlık tarihi zaten, birazdan da çok hayallerin tarihi değil mi? …
[Ö]nemli yapıları inşa edenlerin yanında çok acayip şeyler düşünmüş olanları da anlatmaz mı tarih?”

Markus, fikirlerin havada uçuştuğu öğrenci evine günün birinde leş gibi kokan kullanılmış kamyon brandasıyla gelir ve alternatif hayatlarıyla sermaye birikimi, meta üretimi ve girişimcilik arasında hiçbir çelişki görmeyen Freitag kardeşlerin marka hikâyesi başlar...

Eşofmanlı, şortlu, mayolu, incir yapraklı ve hatta bazen yapraksız erkekler. Güzel bedenini yarıştıran sıradan
ama ‘efendi’ olarak addedilen insanlar. Sistemin bekçisi efendiler. Dünyada olup bitenden haberdar, ulusalcı
ve geleceği inşa edecek kahramanlar.

« Rasgele bir araya gelmiş izlenimi uyandıran, doğrusal bir okumayı imkânsız kılan, herhangi bir yerden başlayarak içinde kaybolunan aşırılık belgeleri, Fatih Albümü, Mnemosyne, Documents, Barok Aşırılık... »
Mehtap Serim’in kitabı üzerine.

« Alsancak’ta iki katlı, gizli odaları
ve çatısıyla eski bir ev. Evin içinde
bir kitap sergisi. Serginin açık kaldığı süre beş gün. Kitapların yapıldığı zaman aralığı sekiz yıl. Sergilenen kitapların toplam sayfa sayısı 3.273. »

Kahvaltıda yiyeceğiniz peyniri seçmek siyasi bir karar. Geleneksel dünya, siyasetin olmadığı yer. Çünkü,
bir kararı vermek için en azından önünüzde iki seçeneğin olması gerekir.

« ... baldırlarım gergin, burun deliklerim titrek ve ayaklarım 42 numara /
soluk soluğa 0,6 saniye ve 54 santim ediyor her adımımda / Gideceğim yolun kaç kilometre olduğunu bilebilseydim / oraya ne zaman varacağımı da hesaplayabilirdim ... »

Mekânsal, fiziksel üretimlerin hepsini mimarlık üzerinden okumak mümkün mü? İnsanın yaratma gücü ile kendine kurduğu yaşam alanının içerdiği yapma bilgisi mimarlığa dair midir? Yoksa mimarlık onun etrafında üretilen
fikirler mi? H. Cenk Dereli’ye mektup.

Her şey mümkün, ve mümkün olan her şey önemli. Basit olan da, etkileyici olan da, aynı derecede önemli. High Hazels’ın Weak Sun beşliğinin kapak fotoğrafı da, Biri’nin dikkatini çekebilecek kadar basit. Ancak basitlik, kendi içerisinde büyük nedensellikler barındırabilir.

Blockchain teknolojisi güvenli ve aynı zamanda açık olması nedeniyle
kendine özgü bir ahlak anlayışı içeriyor. Dağıtık çalışan bu teknoloji günün birinde merkezi para sistemlerine yerel alternatifler oluşturmakta kullanılabilir.

Bağımsız tasarımcıları, alternatif markaları ve hatta lüks ürünleri
fiziksel mekânda ‘takipçileri’ ile buluşturan pop-up’lar, tüketici ile samimi bir bağ kuran, yüksek enerjili, geçici ve popüler mağazalar.

Farklı kullanıcılara, farklı zamanlara, farklı durumlara uymak, esnek olmak için neredeyse kaçınılmaz bir yöntem.

Dünya Hikâye Anlatma Günü vesilesiyle anlatılar gözden geçiriliyor: Siyasi liderlerden uluslararası şirketlere
iyi bir hikâyesi olmayan ‘şey’ kalmadı.
Tüm teknolojik gelişmelere rağmen, hikâyeler nasıl daha da önem kazanıyor?

Neredeyse kırk yıl İstanbul’da çalışmış ressamın işleri üzerine.

« Meydanların ve bu Meydan’ın da
bir olasılık olduğunu, orada birlikte durulabilmek için de var olduklarını kabul etmek gerek. Kimseyle birlikte durmak arzum olmadı öyle fazla,
itiraf etmeliyim. »

Antilop, ilhamını bilim, sanat ve mimariden alan bir yeni medya ajansı. Refik Anadol, Maurizio Braggiotti,
Efe Mert Kaya ve Serkan Arslan’ın kurduğu ajans, etkileşimli tasarım, görsel/işitsel performans ve veri görselleştirme alanlarında iş üretiyor.