“Boş beleş” televizyon seyrederek hayatın akıp gittiğini anımsamak,
öte dünyanın olmadığını hissetmek
ve ahlakçı/özgürlükçü siyasette ısrarcı olmanın giderek zorlaştığını fark
etmek üzerine.

« Toplantı odasının kapısı kapanıyor, görüşme başlıyor. […] herkes konuşuyor. Sesini yükseltenler oluyor.
O susuyor. Söylenen sözcükler, söylendikleri cümleden bağımsız, tavandan sarkan lambanın içine tıkışıyor sinekler gibi, rastgele ve bağlamsız. »

« Durdurmalıyım gelmekte olan kıyameti fakat sokaklarda rastlayamıyorum ne dosta ne dert dinleyene ne aklıselime. Geri ile daha geri arasındaki savaşta bir yenilikçilik kıvılcımı, dilek bu; velhasıl türbülans. »

Özge Ertal’ın naif sesi, melankolik ruhu, tepkisel şarkı sözleri ve minimal, duygu dolu ama bir yandan da sakin müziği üzerine.

Bilgisayarlar tarafından oluşturulan görüntülerin, görsel efektlerle hemhâl imgelerin ve türlü kaydın senteziyle oluşturulan figürlerin giderek daha fazla yer aldığı bir sinema evreninde mizansenin bir yeri olabilir mi?

« Gücü yeten gücünün yettiğine mi sataşıyor, herkes herkesten faydalanmanın mı peşinde? Sadece Ripley değil hepimiz mi kötüyüz?
Zaillian forma odaklandıkça bu sorular da cevapları da netleşmiyor. »

« Sevgili anne, ben hâlâ bir çocuğum! Acılarımı taşımak ve onlarla birlikte senin koynuna koşmak istiyorum. Aradaki mesafeyi kapatmak istiyorum ki ben ağlarken bana sarılabilesin. »

“Sadece bir bahçe değil koca bir ekosistemi izleyebilmek”
ve bir bahçeyi “yapan” değil onun katılımcısı olmak üzerine.

« [E]vle beraber sadece yükümü geride bıraktım sandım ama ev, bırakmak istemediğim bir parçamı da tutmuş kendinde. Gençliğimi, çocukların küçüklüğünü, kukuriku partilerini, şaşkın iyimserliğimi, geri gelmez bir yığın şeyi. Acıtan bir boşluğu var. »

« Katmanlar, parçalar, yığınlar… Kesilip parçalanmış, sonra özensizce bir araya getirilmiş. İç organları dışarıda, gözleri ve ağzı gövdesinin içinde, göremeyen, kendi kendini kemiren, beslendikçe yayılıp etrafına yapışan dev bir ucube! »

« Finans kapitalizminin kişileri anonimleştirici ve hissiyatı nötralize edici gücünü resmeder American Psycho: Merkezine hiç kimse olmayan, hiçbir şey hissetmeyen ve kendi varlığını bir hiç olarak gören birini alır; neredeyse var olmayan, hiçlikle özdeş, sanal birini. »

Dünyanın önde gelen kulüplerinden Berlin’deki Berghain ve Londra’daki fabric üzerinden rave’in mekânla ilişkisi ve bu mekânların toplumsal tarihi üzerine.

Hızlı moda markaları, pamuk üretimi, organik pamuk ve geri dönüştürülmüş plastik üzerine.

Dünyanın kültür sanat başkentlerinden biri olan, birçoğunun hayallerini süsleyen ama bir o kadar da klişelerle dolup taşmış bir şehir üzerine yirmi yılı aşkın bir süreyi kapsayan deneyimlerin bir muhasebesi. Bir Paris vakayinamesi.

« Sanatın en incelmiş, en zarif noktası etik. Bilgi, güzellik gibi kavramlar yeterli değil iyi bir sanat eseri için. Onu en yüce kıymet noktasına vardıracak şey etik. Bunu arıyorum, bende bu eksik. »

Verili sistemi değiştirmeye değil onu sürdürmeye yönelik bir çağrıya dönüştü sanat. Kuraklaştı ve konformistleşti.

Rusya-Ukrayna savaşı sırasında ve sonrasında kullanılan Telegram, siber mekân ile fiziksel mekânı kaynaştıran ve savaşa dair alternatif bilgi sağlayarak savaşın seyrini değiştiren bir mecra.

« Claus ve Lucas […] Belki de savaşı yaşayan herkes gibi, totaliter rejimlerin rüyasını gerçekleştiriyor, bireyselliklerinden, özne konumlarından sıyrılıp birer klon oluyorlar. »

Sokaklarda gördüğümüz, ekleyerek değil çıkartarak gerçekleştirilen kolajın, dekolajın kamusal bir ifadesi olan yırtık pırtık posterler ile wabi-sabi felsefesi arasında ne tür bir bağlantı olabilir?

Christopher Nolan’ın Kara Şövalye Üçlemesi’nin en zayıf halkası olarak nitelendirilebilecek olan, ideolojik indirgemeler ve önyargılarla bezeli 2012 yapımı The Dark Knight Rises üzerine.

« Burada hiçbir şey kaybolmuyor,
hiçbir şey yok olmuyor, sadece
yer değiştiriyor. »